Επιμέλεια: Εύα Πετροπούλου Λιανού
Η Νατάσα Ραντάνοβιτς, γεννημένη το 1971, είναι Σέρβα ποιήτρια με μαυροβουνιακές ρίζες. Γεννήθηκε στη Φότσα και μεγάλωσε στο Γκόραζντε, όπου ολοκλήρωσε τη βασική και μέση εκπαίδευσή της, και συνέχισε τις σπουδές της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, στο τμήμα Φωτογραφίας. Σήμερα ζει και δημιουργεί στη Σουηδία.
Γράφει ποίηση (πνευματική, πατριωτική, ερωτική και παιδική), καθώς και διηγήματα. Ασχολείται επίσης με τη ζωγραφική. Αγαπά ιδιαίτερα τη φύση και τα ζώα και υποστηρίζει την προστασία του περιβάλλοντος, την οικολογική συνείδηση και την ειρήνη στον κόσμο.
Συμμετέχει ενεργά σε ανθρωπιστικό έργο, έχοντας λάβει μέρος σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής αφιερωμένες σε παιδιά με ειδικές ανάγκες και παιδιά που πάσχουν από καρκίνο, καθώς και σε έργα υποστήριξης σχολικών ιδρυμάτων και κατασκευής πνευματικών ναών.
Έχει τιμηθεί με πολυάριθμα σημαντικά βραβεία στη χώρα της και στο εξωτερικό, ενώ τα έργα της έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά, ανθολογίες και λογοτεχνικές συλλογές.
Συγγραφικό μότο: Δεν γράφω για να με καταλάβουν, γράφω για να παραμείνω ολόκληρη. – Νατάσα Ραντάνοβιτς
Η Διαθήκη της Λευκής Πτήσης
Στην κοιλάδα όπου η γη προσεύχεται σιωπηλά,
όπου ο άνεμος θυμάται ακόμη κι ό,τι δεν συνέβη ποτέ,
από το σκοτεινό δάσος, από τις ρίζες και το βαθύ όνειρο,
γεννιέται το πιο όμορφο φως.
Ένα λευκό πουλί — σύμβολο ύψους και ειρήνης —
κρατά στο στήθος του ό,τι δεν χάνεται,
κι όταν ανοίγει τα φτερά του πάνω από την κοιλάδα,
η σιωπή μιλά με καθαρότητα.
Δεν είναι πτήση, αλλά διαθήκη φωτός,
ανάμεσα στον πόνο και τον ουρανό που διαρκεί·
κάθε φτερό του — ίχνος αιωνιότητας,
για να μη γίνει ο άνθρωπος το ίδιο του το σκοτάδι.
Κάτω απ’ αυτό ξυπνούν και η πέτρα και το λουλούδι,
και το ποτάμι ξεχνά τον βουβό του κόσμο,
το δάσος γίνεται ναός αναπνοής,
χωρίς σκοτάδι, χωρίς φόβο, χωρίς σκόνη.
Ένα παιδί αναγνωρίζει το φως στα μάτια του,
βρίσκει τον εαυτό του μέσα σε εκείνη τη λευκή πτήση,
και καταλαβαίνει: η ελπίδα δεν κοιμάται ποτέ,
όσο η ψυχή συνεχίζει να υψώνεται.
Το περιστέρι κουβαλά το άπειρο στα φτερά του,
ανάμεσα στον πόνο και τον ουρανό — τη λάμψη του,
και όπου αγγίζει τη γη και το χορτάρι,
μετατρέπει τη θλίψη σε αυγή φωτός.
Όταν επιστρέφει στη σιωπή των κλαδιών,
μένουν γραμμένες στον ουρανό σελίδες:
η αγάπη είναι πιο δυνατή από κάθε σκοτάδι,
και το φως μέσα στον άνθρωπο — αιώνιο και δυνατό.
Συγγραφέας: Νατάσα Ραντάνοβιτς
