Επιμέλεια: Εύα Πετροπούλου Λιανού
Με στράγγιξε ο καημός.
Σε τούτη την χώρα
δεν ονειρεύεσαι.
Ψωμί πικρό
και το νερό στυφό.
Σε κάθε μας βήμα
ένα όπλο στον κρόταφο,
να μας προστάζει
να σκύβουμε το κεφάλι
στους τυράννους μας.
Μια μέρα καπνισμένη
με μια βαλίτσα
παραμάσχαλα
δυο ρούχα
και όνειρα σακατεμένα,
κατηφόρησα για μια
άλλη χώρα.
Κάποιοι με ονόμασαν
μετανάστη,
πρόσφυγα,
δολοφόνο,
κλέφτη.
Κι εγώ, με περιχαρακωμένο
χαμόγελο,
τους χαμογελώ.
Μια βαλίτσα παραμάσχαλα,
αυτή η μόνη μου
παρηγοριά.
Τα όνειρά μου πάλι
σακατεμένα.
Τι κι αν έμαθα τη γλώσσα
αυτής της χώρας που ζω.
Πάλι ο φόβος
θρονιάζει μέσα μου.
Μου έραψαν το πανωφόρι
του μετανάστη.
Οροσειρές οι λύπες
και ο καπνισμένος ουρανός
ασθμαίνει την ανάσα μου.
Σε αυτή την ξένη χώρα
που ζω,
Οι μέρες και οι νύχτες
ρυτιδιασμένες.
Μα εγώ μονάχα
ξέρω ν’ αγαπώ.
Κουλουριάζομαι
στην πτώση μου.
Το αίμα τρέχει ζεστό
στο πεζοδρόμιο.
Δεν είναι κόκκινο.
Πολύχρωμο είναι,
με όνειρα ελευθερίας.
Κάποιοι με ονόμασαν
μετανάστη,
πρόσφυγα,
δολοφόνο,
κλέφτη.
Μα εγώ μονάχα
ξέρω ν’ αγαπώ.
Ευφροσύνη Στρατιώτη © 14-2-2026
ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
Μας έκλεψαν τα όνειρα
τα παιδικά.
Στη θέση τους έστησαν
χρυσές καρέκλες.
Στους τοίχους φρόντισαν
να κρεμάσουν κορνίζες
με πτυχία.
Τα ονόματά μας έσβησαν
από ουρές βιογραφικών.
Ύστερα μας χαμογέλασαν
και ζήτησαν οικογενειακή
φωτογραφία.
Λυπάμαι, αλλά από σήμερα
θα σας λέω ένα μεγάλο
ΟΧΙ…
Ευφροσύνη Στρατιώτη © 13-5-2026
