Επιμέλεια: Εύα Πετροπούλου Λιανού
Η Άνοιξη που καρτερώ αρώματα γιορτινά σκορπά
με του ανέμου τα φτερά στη γη κι
οι vύχτες λούζονται στο φως κι
ο ουρανός πιο γαλανός από ποτέ
ντύνεται με μεταξωτή σιωπή.
Ίαση να φέρει τότε
στην παγωμένη μου ψυχή ο ερχομός της
με το ξετίλυγμα της μαγείας
σε μυριάδες χρώματα. .
Η Άνοιξη αυτή είναι
που καρτερώ χρόνια τώρα και
τη χρωστώ τον εαυτό μου.
Προμονή ανώφελη
αν από άλλους την καρτεράς …
Ουράνια ταξίδια σε θάλασσες ονείρων
θυμήσου,
από άλλους δεν θα οδηγηθείς.
Υπόσχεση ακόμη κι αν δεχθείς ,
μη λησμονείς
ότι κάποτε μπορεί να χαθεί στην αυταπάτη.
Μέρες τώρα αυτή την Άνοιξη καρτερώ
τη φτιαγμένη από όνειρα και φεγγάρια ,
ένα τριαντάφυλλο κλειστό
με πέταλα από δάκρυα και ελπίδες.
Υμνωδός και εγώ
στη χάρη της να προσκυνήσω.
Χρωστώ στον εαυτό μου αυτή την άνοιξη
να μου δανείσει φτερά για να πετάξω.
Ρυθμό να μεταδώσει στην καρδιά
για να ξυπνήσει από το λήθαργο και
τότε είναι η ώρα να ταξιδέψω σε δρόμους
που οδηγούν σε ουρανό και
Σαν λουλούδι να ανθίσω
σκορπώντας ευωδιά ζωής
καθώς την νέα αυγή αναζητώ ,
αυτή που μου ‘λειπε…
σαν αέναη ανακάλυψη δρόμων
που θα κλείσουν τις πληγές
ραίνοντας ροδοπέταλα και
σαν πεταλούδα κι εγώ
να χυθώ προς το λαβύρινθο του φωτός…
Γυναίκα το όνομά της
Λάβα φωτιά χύθηκε
στην αιθέρια ύπαρξή της
από το χέρι Θεού,
και μέσα της σμιλεύτηκαν
φλόγες και σιωπές.
Μια καύτρα φωτός
κύλησε στα σωθικά της
και έκαψε σιωπηλά στο διάβα της
αλλονών ψυχές
μα ταυτόχρονα με χέρια στοργικά
πληγές επούλωνε.
Με κάθε της κίνηση
με κάθε της ανάσα άγγιζε ουρανούς
ακόμη κι αν σκιες έκρυβαν τα μονομάτια
που οδηγούσαν σε αυτόν.
Κι έγινε αέρας
που ξεσήκωνε σκέψεις,
σαν ανεμοστρόβιλος,
καθώς η ψυχή της,
ηφαιστειακή και φωτεινή,
γεννούσε φλόγες που δεν έσβηναν
παρά μόνο γεννούσαν ελπίδα
που φοίνικας αναγεννιούνταν
μέσα από τις στάχτες
κι αυτή υπομονετική, σιωπηλή ,
κόσμους μυρωμένους
από το μαγικό άγγιγμά της δημιουργούσε.
Κι όταν η νύχτα πέφτει βαριά
και οι σκιές φαίνονται αξεπέραστες,
η φλόγα της ανάβει ξανά,
κι ως κόρη, αδελφή, σύντροφος, μάνα
φωτίζει μονοπάτια κρυμμένα
και μετατρέπει την καταστροφή
σε γέφυρες ελπίδας και ουρανού.
Γυναίκα το όνομά της —
εκείνη που μαθαίνει στο σκοτάδι
πώς γεννιέται η αυγή,
κι ας τη λογάριασαν κάποτε
για ένα από τα τρία κακά του κόσμου.
Βιογραφικό: Μπανιά Σοφία
Γεννήθηκε στην Φάρσαλα και ακολούθησε σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή, στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, όπου θεμελίωσε την αγάπη της για τη σκέψη, τον άνθρωπο και τη γνώση. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε ως φιλόλογος, ενώ από το 2004 υπηρετεί τη δημόσια εκπαίδευση ως εκπαιδευτικός, μεταδίδοντας όχι μόνο γνώσεις αλλά και τρόπο σκέψης.
Παράλληλα με την εκπαιδευτική της πορεία, επιμορφώθηκε σε τομείς όπως η χρήση υπολογιστών, οι πρώτες βοήθειες και η ζωγραφική, συνδυάζοντας τη λογική, την προσφορά και την καλλιτεχνική έκφραση.
Είναι μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Tae Kwon Do, ως κάτοχος μαύρης ζώνης, αποδεικνύοντας ότι η πειθαρχία και η εσωτερική δύναμη μπορούν να συνυπάρχουν με την πνευματική αναζήτηση. Συμμετέχει ενεργά σε χορευτικούς και πολιτιστικούς συλλόγους, καθώς και σε εθελοντική ομάδα διάσωσης.
Η ποίηση μπήκε στη ζωή της ως ένας απρόσμενος αλλά ουσιαστικός δρόμος έκφρασης. Στα ποιήματά της συναντώνται εσωτερικές αναζητήσεις, υπαρξιακοί προβληματισμοί και η διαρκής προσπάθεια κατανόησης του ανθρώπινου βάθους. Έργα της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές ανθολογίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε εγκυκλοπαίδειες και σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ έχουν μεταφραστεί σε αγγλικά, πορτογαλικά και ινδικά.
