«Μέσα από το έργο “Οrdino” ασχολήθηκα με τη στιγμή πριν από την έναρξη της θεατρικής πράξης, με την ένταση, την αναμονή και τη συλλογική ενέργεια που προηγείται της παράστασης ανατρέχοντας και σε ένα δικό μου “ordino” μέσα από την εμπειρία μου -ερασιτεχνική- σε μια παράσταση που συμμετείχα»
Ποια ήταν η αρχική ιδέα ή πρόσκληση που σάς κίνησε το ενδιαφέρον σε αυτή την παρουσίαση του έργου σας στο ΚΘΒΕ; Αυτό που με κίνησε περισσότερο ήταν η δυνατότητα να δημιουργήσω ένα έργο που να συνομιλεί με την ίδια την ιστορία του ΚΘΒΕ. Πρόκειται για έναν οργανισμό που από το 1961 αποτελεί σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, κειμένων, φωνών και θεατών και έχει συμβάλει καθοριστικά στη θεατρική ζωή της Βόρειας Ελλάδας. Με ενδιέφερε λοιπόν να εστιάσω στη στιγμή που προηγείται κάθε παράστασης, εκεί όπου όλα βρίσκονται ακόμη σε κατάσταση αναμονής. Με έναν τρόπο, το έργο αναφέρεται όχι μόνο σε μια παράσταση που ετοιμάζεται να ξεκινήσει, αλλά και στη διαρκή διαδικασία γέννησης του θεάτρου που εκπροσωπεί το ΚΘΒΕ εδώ και δεκαετίες. Η πρόσκληση αυτή μου έδωσε την ευκαιρία να εξερευνήσω εικαστικά αυτή τη μετάβαση από το χάος στην οργάνωση αλλά και από την ατομική παρουσία στη συλλογική δημιουργία.
Ordino – Η στιγμή πριν από τη φωνή
Πριν ανοίξει η αυλαία, πριν η σκηνή γεμίσει με λόγο και σώματα, υπάρχει μια στιγμή σιωπής.
Μια στιγμή όπου το χάος της προετοιμασίας αρχίζει να παίρνει μορφή.
Στο κέντρο αιωρείται μια μάσκα· όχι απλώς σύμβολο του θεάτρου, αλλά σημείο συγκέντρωσης όλων των φωνών που πρόκειται να εμφανιστούν. Γύρω της, μορφές και χρώματα διαλύονται και ξαναγεννιούνται μέσα από ρωγμές, υφές και ίχνη κίνησης. Είναι σαν οι ηθοποιοί να υπάρχουν ήδη εκεί διάσπαρτοι, πολλαπλοί, ακόμη ανώνυμοι.
Το ordino είναι η στιγμή της κλήσης.
Ένα όνομα ακούγεται. Ένα σώμα ετοιμάζεται.
Κάθε φωνή που προστίθεται μετατρέπει την αταξία σε ρυθμό.
Οι γραμμές που διασχίζουν το έργο θυμίζουν αυτό το πέρασμα: από τη διάχυση στη συγκέντρωση, από την πολλαπλότητα στην κοινή αναπνοή. Τα πρόσωπα που εμφανίζονται στα περιθώρια μοιάζουν με ρόλους που περιμένουν να αναγνωριστούν, ενώ το μάτι ψηλά παρακολουθεί — σαν το βλέμμα του κοινού που ήδη συμμετέχει στο τελετουργικό.
Έτσι το έργο γίνεται ένας χώρος μετάβασης.
Ένα οπτικό ordino.
Εδώ η ζωγραφική δεν απεικονίζει απλώς μια σκηνή·
αναπαριστά τη στιγμή που το θέατρο γεννιέται.
Το χάος οργανώνεται, οι φωνές καλούνται,
και ένας παλλόμενος οργανισμός -ηθοποιοί και θεατές-
ετοιμάζεται να μοιραστεί την ίδια ανάσα.
Ποιο προσωπικό στοιχείο ή συναίσθημα βάλατε σε αυτό το έργο; Στο έργο ενσωμάτωσα κυρίως το συναίσθημα της προσμονής. Είναι ένα συναίσθημα που με συνοδεύει συχνά πριν από κάθε δημιουργική διαδικασία: η αβεβαιότητα, η ένταση, αλλά και η ενέργεια που προηγείται της έκφρασης. Η κεντρική μάσκα και οι μορφές που αναδύονται γύρω της αντανακλούν αυτή την προσωπική εμπειρία, όπου πολλές σκέψεις, ιδέες και ταυτότητες συνυπάρχουν πριν αποκτήσουν τελική μορφή.
Πώς συσχετίζεται το έργο που παρουσιάσατε με τη θεματική του πρότζεκτ, ποιες ήταν οι κύριες έννοιες και το κεντρικό θέμα του έργου σας; Το έργο συνδέεται με τη θεματική μέσα από την έννοια της συλλογικής δημιουργίας. Το “οrdino” αναφέρεται στη στιγμή της κλήσης, όταν οι επιμέρους φωνές αρχίζουν να συγκροτούν ένα σύνολο. Αυτή η ιδέα έχει ιδιαίτερη σημασία μέσα στο πλαίσιο του ΚΘΒΕ, ενός θεσμού που από την ίδρυσή του λειτουργεί ως τόπος συνάντησης διαφορετικών καλλιτεχνικών φωνών και γενεών δημιουργών. Οι βασικές έννοιες που με απασχόλησαν ήταν η μετάβαση, η συλλογικότητα, η ταυτότητα και η μεταμόρφωση. Ήθελα να αποδώσω μέσα από τις ρωγμές, τις υφές και τις διάσπαρτες μορφές τη στιγμή κατά την οποία το χάος οργανώνεται και γεννιέται ένας κοινός θεατρικός παλμός.
Πώς επηρεάστηκε το έργο σας από τον συγκεκριμένο χώρο (θεατρικός χώρος, ροή κοινού κ.ά.) και πώς προσαρμόστηκε η παρουσίασή του σε αυτό το πλαίσιο; Ο θεατρικός χώρος επηρέασε καθοριστικά τη σκέψη μου. Γνώριζα ότι το κοινό θα προσέγγιζε το έργο ως μέρος μιας συνολικής εμπειρίας και όχι ως ένα απομονωμένο εικαστικό αντικείμενο. Για αυτό προσπάθησα να δημιουργήσω μια σύνθεση που να λειτουργεί σαν σκηνικό πεδίο, με διαφορετικά επίπεδα ανάγνωσης. Οι έντονες υφές και οι πολλαπλές μορφές επιτρέπουν στον θεατή να ανακαλύπτει συνεχώς νέα στοιχεία καθώς κινείται μπροστά από το έργο, δημιουργώντας μια σχέση που θυμίζει τη ζωντανή εμπειρία της θεατρικής παρακολούθησης.
Τι αντίδραση περιμένατε από το κοινό προς το έργο; Υπήρξε κάτι που σάς εξέπληξε στη σχέση θεατή/έργου; Δεν περίμενα μια συγκεκριμένη ερμηνεία από το κοινό. Περισσότερο ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου ο θεατής θα μπορούσε να αναγνωρίσει δικές του εμπειρίες αναμονής, μετάβασης ή εσωτερικής αναζήτησης. Αυτό που με εξέπληξε θετικά ήταν ότι πολλοί θεατές στάθηκαν αρκετή ώρα μπροστά στο έργο και ανακάλυπταν συνεχώς νέες μορφές και συμβολισμούς. Αυτή η ενεργή συμμετοχή επιβεβαίωσε για μένα ότι το έργο λειτούργησε ως ένας ανοιχτός διάλογος και όχι ως μια εικόνα με μία μόνο ανάγνωση.
Πώς βλέπετε την εμπειρία αυτή να επηρεάζει τη μελλοντική σας δουλειά; Υπάρχουν επόμενα βήματα ή νέες ιδέες που προέκυψαν από τη συμμετοχή στην ΕΠΙΜΟΝΗ ΤΕΧΝΗ; Η συμμετοχή μου στην ΕΠΙΜΟΝΗ ΤΕΧΝΗ με έκανε να σκεφτώ αρκετά τη σχέση ανάμεσα στις εικαστικές τέχνες και το θέατρο. Μέσα από το έργο “Οrdino” ασχολήθηκα με τη στιγμή πριν από την έναρξη της θεατρικής πράξης, με την ένταση, την αναμονή και τη συλλογική ενέργεια που προηγείται της παράστασης ανατρέχοντας και σε ένα δικό μου “ordino” μέσα από την εμπειρία μου – ερασιτεχνική- σε μια παράσταση που συμμετείχα. Η εμπειρία αυτή μου έδειξε πόσο γόνιμος μπορεί να είναι ο διάλογος ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές τέχνης. Παράλληλα, η παρουσίαση του έργου μέσα στο πλαίσιο του ΚΘΒΕ με έκανε να σκεφτώ περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο ένα έργο συνομιλεί με τον χώρο, την ιστορία και τους ανθρώπους που το περιβάλλουν. Το γεγονός ότι το έργο εκτέθηκε σε έναν θεσμό με τόσο σημαντική παρουσία στην ελληνική θεατρική ζωή προσέθεσε μια επιπλέον διάσταση στην ανάγνωσή του. Ως επόμενο βήμα, με ενδιαφέρει να συνεχίσω να διερευνώ έννοιες όπως η μετάβαση, η μνήμη, η συλλογικότητα και η δημιουργική διαδικασία. Η συμμετοχή αυτή άνοιξε νέους προβληματισμούς γύρω από το τι συμβαίνει όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και πίσω από αυτήν, στις αόρατες –κυρίως- στιγμές όπου η τέχνη αρχίζει να διαμορφώνεται. Αυτές οι σκέψεις αποτελούν ήδη αφετηρία για νέα έργα και νέες εικαστικές αναζητήσεις.
«Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι το έργο μιλά για τη στιγμή πριν από τη φωνή, και ίσως γι’ αυτό βρήκε τη θέση του στο ΚΘΒΕ, έναν χώρο όπου εδώ και περισσότερα από εξήντα χρόνια οι φωνές αυτές συνεχίζουν να καλούνται, να συναντιούνται και να μετατρέπονται σε θέατρο.»
Σύντομο βιογραφικό: Ονομάζομαι Χαιρέτη Μιχαέλα, είμαι 29 ετών και ζω στην Ελλάδα,πιο συγκεκριμένα στα Γρεβενά. Η καλλιτεχνική μου πρακτική εστιάζει στην εξερεύνηση των εσωτερικών συναισθηματικών τοπίων και της ανθρώπινης ευαλωτότητας. Μέσα από τη ζωγραφική επιχειρώ να μετατρέψω προσωπικές εμπειρίες και στιγμές της καθημερινότητας σε εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στο ορατό και το υπαινικτικό. Οι μορφές, τα χρώματα και οι υφές λειτουργούν ως φορείς συναισθημάτων, δημιουργώντας έναν χώρο όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό. Ως αυτοδίδακτη καλλιτέχνις, προσεγγίζω τη ζωγραφική ως μια διαδικασία συνεχούς αναζήτησης και πειραματισμού. Συχνά με ενδιαφέρει η ένταση ανάμεσα στη δύναμη και την ευαλωτότητα, στο φως και τη σκιά, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο το σώμα και η μορφή μπορούν να αφηγηθούν ιστορίες χωρίς λόγια. Στόχος της δουλειάς μου είναι να δημιουργήσω “εικόνες” που δεν δίνουν άμεσες απαντήσεις, αλλά ανοίγουν έναν εσωτερικό διάλογο με τον θεατή. Μέσα από την ατμόσφαιρα, την αινιγματικότητα και τη συμβολική παρουσία της ανθρώπινης μορφής, επιδιώκω να δημιουργήσω έναν χώρο ενσυναίσθησης, όπου ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από τη δική του εμπειρία.
Αστέριος Πελτέκης: “Ordino” για εμάς τους ηθοποιούς είναι μία λέξη συνυφασμένη με τη ζωή και την καθημερινότητά μας… Θυμάμαι σαν νέος ηθοποιός έμπαινα από την πίσω πλευρά του ΚΘΒΕ και αυτό που αντίκρυσε πρώτο – μετά τον φύλακα – όπως και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήτανε το ordino μας! Οι διανομές των έργων που ελλείψει ηλεκτρονικών μέσων μαθαίναμε μόνον εκεί αλλά και τις ώρες που έχουμε πρόβα. Αυτή ήτανε μία, ας το πούμε, ιδιαίτερη τελετουργία η οποία μας προετοίμαζε να “εκτεθούμε” στο κοινό του θεάτρου ως ηθοποιοί… Χαίρομαι για την εμπνευσμένη από τον αμιγώς θεατρικό όρο συνεργασία με την ΕΠΙΜΟΝΗ ΤΕΧΝΗ και τη συνάντησή με έργα άλλων Τεχνών, υπό τη σκέπη της ονομασίας του, στο θέατρό μας δηλαδή το θέατρό σας, το ΚΘΒΕ.
Ένα εικαστικό project με την Επίμονη Τέχνη, που ξεκίνησε τη δική του πορεία. Στην είσοδο & στο φουαγιέ της κεντρικής σκηνής της ΕΜΣ Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Στο πρότζεκτ με τίτλο ORDINO από την ΕΠΙΜΟΝΗ ΤΕΧΝΗ το έργο συνοδεύεται από κείμενο καλλιτέχνη που αναφέρεται στη σύνδεση του εικαστικού του έργου με κάποιο έργο θεατρικό το οποίο ανέβηκε μέσα στα 65 χρόνια παραστάσεων ΚΘΒΕ…
Ο τίτλος παραπέμπει στη θεατρική έννοια του “ORDINO” όπως ορίζεται στο ελληνικό θεατρικό πλαίσιο, αναφέρεται στη σειρά εμφάνισης ηχογράφησης και γενικά προγράμματος, σειράς των ηθοποιών επί σκηνής, πριν ξεκινήσει η παράσταση… μια στιγμή που καλεί κάθε performer με το όνομά του, δημιουργώντας ένταση προσμονής και συλλογικής ταύτισης.
Ordino ως Θεατρική πρόσκληση για ritualistic κλήση που μετατρέπει το χάος της προετοιμασίας σε αρμονική δομή,
ενώντας σώματα, φωνές και θεατές σε έναν παλλόμενο οργανισμό, ιδανικό για την Επίμονη Τέχνη Epimoni Techni ,
όπου η Τέχνη Επιμένει να υλοποιηθεί παρά τις δυσκολίες…
Το “ordino” γίνεται εικαστικός πίνακας σε στάση αναμονής, συμβολίζοντας την Επίμονη μεταμόρφωση του καλλιτέχνη από αόρατο σε παρόν…
Η Επίμονη προετοιμασία της Τέχνης γίνεται τελετουργία αφού γίνεται σύνδεση με Επίμονη Τέχνη Ordino: Αόρατα Γίνονται Ορατά. Η τέχνη που επιμένει να φανεί, σαν ονόματα που καίγονται στο φως της σκηνής.
ORDINO
ΕΠΙΜΟΝΗ ΤΕΧΝΗ Επίμονη Τέχνη Epimoni Techni
Ίδρυση Έμπνευση Επιμέλεια
Χρύσα Μπαρζόκα
ΚΘΒΕ:
Καλλιτεχνικός διευθυντής
Αστέριος Πελτέκης
Αυθεντικά πρωτότυπα έργα στην διάθεση των θεατών αφιερωμένα στα 65 χρόνια παρουσίας ΚΘΒΕ
Παρουσιάζονται έργα των συνΕπίμονων δημιουργών.
Εικαστικοί:
Ιωάννα Αμπατζή
Γιώργος Βαρδάκας
Βασίλης Μπόττας
Ειρήνη Λαζαρίδου
Ντίνα Μπακανιάρη
Παντελής Τσάτσης
Γιάννης Αδαμόπουλος
Yiannis Kaminis
Θεώνη Αρφανάκη
Ερμίνα Συνωπίδου
Δέσποινα Τσιριοπούλου
Μαριλένα Μπιτζάνη
Δέσποινα Αγγελοπούλου
Αθηνά Τσιρίκα
Μιχαέλα Χαιρέτη
Λυδία Λουδοβίκου
Αργύρης Κάλτσιος
Μαριάννα Πατινιώτη
Elvira Guralnik
Ειρήνη Καραμητρόγλου
Μελπομένη Καρακίτσου
Κωνσταντίνος Γόγαλης
Ιωάννα Αμπατζή
Γλυκερία Κάλφα
Στέλλιος Κατερίνης
Δέσποινα Νικολιδάκη
Σάσα Μελίσσα
Eva Juli
Μαριέλα Αλεποπούλου
Lida Koumentaki
Σταυρούλα Ανδρέου
Δανάη Κεραμέως
Kirsikka Soustiel
Χρύσα Μπαρζόκα
Special thanks Tempera Art Materials Ερμού 44 Θεσσαλονίκη
