Συνέντευξη στο δημοσιογράφο Θάνο Ξάνθο
Η Παρασκευή Ανεβλαβή με αφορμή το θεατρικό της έργο «Ο δράκος μέσα μου» που ανεβαίνει στο Θέατρο Nous μου μιλάει για την δυναμική του έργου, αλλά και το κοινωνικό πρόσημο που έχει. Η Παρασκευή ανήκει στη νέα γενιά συγγραφέων, αλλά και ανθρώπων που μάχονται να μετατοπίζουν μέσα από την τέχνη, μυαλά και συμπεριφορές.
• «Ο δράκος μέσα μου». Μίλησε μου για την ανάγκη σου να γράψεις αυτό το έργο και μάλιστα να ανέβει και στη θεατρική σκηνή.
Όλα ξεκίνησαν πριν περίπου δύο καλοκαίρια. Άκουγα ένα podcast για την αληθινή ιστορία του «δράκου» που πραγματικά με συγκλόνισε, όπως λίγες ιστορίες έχουν καταφέρει να με κάνουν να ασχοληθώ τόσο πολύ μαζί τους. Την ίδια μέρα έτυχε να μιλάω με τον πολύ καλό ηθοποιό και φίλο, Τζώρτζη Παπαδόπουλο και μου είπε μια –φαινομενικά- ασήμαντη ιστορία. Μου είπε, λοιπόν, ότι κάποια στιγμή είχε βρεθεί σε σπίτι φίλων, είδαν μια κατσαρίδα και όλοι έτρεξαν να την εξολοθρεύσουν. Και κάπως έτσι κάνουμε κι εμείς, ως κοινωνία, σε ότι μας φαίνεται περίεργο, διαφορετικό και πάνω απ’ όλα αχρείαστο για τη ζωή μας. Μια σκέψη που έκανα κι εγώ γι’ αυτό τον… «δράκο». Ο τρόπος που κυνηγούσε τις γυναίκες, ήταν αυτός. Σα να είναι αχρείαστα όντα που υπάρχουν μόνο για την ικανοποίησή του. Είτε ήταν ιερόδουλες, είτε όχι. Όλα μου τα έργα έχουν σκληρό περιεχόμενο, βασισμένο σε αληθινές ιστορίες και το κάνω αυτό για τον λόγο πως, πλέον σαν άνθρωποι μπορεί ακόμα να αρεσκόμαστε στο να βλέπουμε βία, αίμα και θάνατο (στο γιατί, ας μας απαντήσει η επιστήμη), όταν κάνει μας χτυπάει στα πιο βαθιά ένστικτά μας, το αποφεύγουμε με ένα απλό σκρολ. Στο θέατρο, όποιος πάει, θα το δει. Θα τα ακούσει όλα ως το τέλος. Θα αναγκαστεί να το αντιμετωπίσει, έστω και για μία ώρα.
• Το έργο είναι βασισμένο σε μια απ’ τις πιο συνταρακτικές υποθέσεις που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα. Δε βλέπουμε ωστόσο να αλλάζει η κατάσταση. Πώς το κρίνεις αυτό;
Πάντα γινόντουσαν, γίνονται και για πάντα θα γίνονται. Οι άνθρωποι δε θα αλλάξουν ποτέ. Όσο στον κόσμο κυριαρχεί η κακία και η επιθυμία να πατήσουμε επί πτωμάτων για να ανέβουμε… Δε θα αλλάξει ποτέ. Θέλω, τουλάχιστον, να ελπίζω ότι όσο περνάνε τα χρόνια ο ανθρώπινος πόνος θα βρίσκει περισσότερες αγκαλιές να κουρνιάζει. Δράκοι θα υπάρχουν πάντα, είτε τους βλέπουμε είτε όχι, το ζήτημα είναι να υπάρξουν και μαχητές να τους κυνηγούν.
• Το έργο είναι σκληρό. Τι θα ήθελες να εκλάβει ο θεατής σαν μήνυμα φεύγοντας από το θέατρο;
Να προσέχουμε όλοι εκεί έξω. Ο κόσμος είναι επικίνδυνος. Ο δράκος κρύβεται πίσω από τον κάθε ένα που δε μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Το να φοβόμαστε και να κρυβόμαστε, δε βοηθάει. Τους αφήνει να μεγαλώνουν και να κυριαρχούν τον δικό μας κόσμο. Και δε μιλάω μόνο για τις γυναίκες αλλά για όλους όσοι, οι άλλοι τους κάνουν θύματα.
• Η βία κυριαρχεί στη ζωή μας καθημερινά. Άλλαζε άραγε αυτό ή δεν είσαι και πολύ αισιόδοξη;
Όχι δεν αλλάζει. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαλέξουμε ανθρώπους δίπλα μας που θα είναι εκεί και να σβήνουν τη βία που έχουμε λάβει, κι εμείς τη δική τους. Η αγάπη είναι το φάρμακο. Φίλους, οικογένεια, ερωτικές σχέσεις που θα είναι δίπλα μας πραγματικά. Που θα αφήνουν το δάκρυ πόνου να τρέξει και θα κάνουν τα πάντα για να γίνει δάκρυ χαράς, δε θα το σκουπίζουν για να το καλύψουν και να το εξαφανίσουν. Δε πρέπει να φοβόμαστε να πονάμε, τον λόγο που μας πόνεσε μόνο. Και ό,τι φοβόμαστε, δεν έχει θέση στη ζωή μας.
• Είσαι αεικίνητη συγγραφικά και θεατρικά. Τι είναι αυτό που σε κινητοποιεί να γράψεις;
Η αλήθεια. Η αλήθεια που πρέπει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να ακουστεί. Είναι δικές μου σκέψεις, ανησυχίες και φοβίες που δεν έχω την απάντηση και ελπίζω να τη βρούμε όλοι μαζί. Μαζί με την ομάδα και τους θεατές.
• Μέσα στα κοινωνικά δίκτυα τι είναι αυτό που θα σε εκνευρίσει πολύ και τι αυτό που θα σε κάνει να χαμογελάσεις;
Με εκνευρίζει η κακία του κόσμου. Τα πικρόχολα και προσβλητικά σχόλια ανθρώπων κάτω από αναρτήσεις για γυναικοκτονίες, βιασμούς, κακοποίηση ακόμα και ατυχήματα. Αντί να θρηνούν τους ανθρώπους, τις ψυχές που βασανίστηκες, ρωτάνε στα σχόλια «τι ήθελε μαζί του;» «Πως ντύθηκε έτσι;» «Προκαλούσε και αυτή!» «Που πήγαινε μόνη βραδιάτικα;!»
Και χωρίς να θέλω να κρίνω κανέναν, ρωτάω κι εγώ με τη σειρά μου: Γιατί τόση κακία ρε παιδιά;
Όσο για το τι θα με κάνει να χαμογελάσω… Δεν είναι κάτι που υπάρχει δημόσια στα social media, αλλά τα μηνύματα των ανθρώπων μου. Οι μικρές κουβέντες και οι μεγάλες συζητήσεις μας. Υπάρχουν άνθρωποι μου, φίλοι μου, που είναι μακριά ή λόγω δουλειάς δε βρισκόμαστε συχνά, κι όμως δε νιώθω καμιά αποξένωση. Να κάτι καλό που έχει η τεχνολογία.
• Πώς αντιμετωπίζεις τους «δράκους μέσα σου»;
Τα πάντα πηγάζουν από μέσα μου. Όλες οι κακές σκέψεις. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν κρύβει τους δικούς δράκους, τους δικούς του δαίμονες. Εγώ παλεύω χρόνια με τους δικούς μου και κερδίζω με την αγάπη. Την αγάπη που δίνω και παίρνω. Με την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τους δικούς μου ανθρώπους, την τέχνη μου και το Θεό. Μιλάω, φωνάζω, κλαίω, χορεύω… Δημιουργώ στιγμές. Το ζήτημα είναι αυτό, πως τους αντιμετωπίζουμε. Και μια μικρή συμβουλή. Ας απενοχοποιήσουμε τη ψυχοθεραπεία και να βοηθήσουμε, να αγαπήσουμε, τους εαυτούς μας.
• Νέα σχέδια συγγραφικά;
Λογοτεχνικά, ποιητικά και κινηματογραφικά είναι τα επόμενα βήματα μου. Το μέλλον είναι πάντα γεμάτο εκπλήξεις και έχω επιλέξει να του κλείνω το μάτι και να συνεχίζω!
