Γράφει η Νάνσυ Φωτοπούλου
Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις το κινητό, και πριν καλά-καλά προλάβεις να νιώσεις τον εαυτό σου, ξεκινάει το καθημερινό ταξίδι στην “τέλεια” ζωή των άλλων.
Εκείνη η φίλη που κάθε μήνα ταξιδεύει. Ο γνωστός που ξεκίνησε τη δική του επιχείρηση και φαίνεται να “πετάει”. Εκείνο το ζευγάρι που μοιάζει να είναι φτιαγμένο απ’ τα παραμύθια. Κι εσύ, με τον καφέ στο χέρι και τη ρόμπα ακόμα ριγμένη πρόχειρα πάνω σου, νιώθεις λίγο… λάθος. Λίγο «πίσω». Λίγο «τίποτα».
Η παγίδα των social media δεν είναι τα φίλτρα, ούτε τα χαμόγελα. Είναι η αθέατη σύγκριση που κάνεις κάθε φορά που βλέπεις ένα στιγμιότυπο και ξεχνάς πως είναι απλώς αυτό: ένα στιγμιότυπο. Δεν βλέπεις το παρασκήνιο, δεν ακούς τους αναστεναγμούς, δεν νιώθεις τη μοναξιά πίσω από την οθόνη. Βλέπεις ένα κλικ και φαντάζεσαι μια ζωή. Και συχνά τη φαντάζεσαι καλύτερη απ’ τη δική σου.
Ξεχνάμε πως τα social media είναι μια σκηνή. Και όλοι ανεβαίνουμε εκεί ανεβάζοντας τις καλύτερες στιγμές μας. Τα χαμόγελα, τα επιτεύγματα, τα ταξίδια, τα κατορθώματα. Σαν ένα άλμπουμ επιτυχιών που δεν λέει ποτέ την αλήθεια ολόκληρη.
Κι όμως, εμείς συγκρίνουμε τη δική μας ζωή —με τα πάνω και τα κάτω της, τις σιωπές, τις αμφιβολίες, τις δυσκολίες— με τις “στιγμές αιχμής” των άλλων. Και αυτή η σύγκριση είναι άδικη, ψευδής και σκληρή. Γιατί δεν γίνεται να συγκρίνεις το πίσω από τη σκηνή σου με το προσκήνιο των άλλων.
Σιγά-σιγά, αρχίζεις να αμφισβητείς τη δική σου αξία. «Μήπως δεν κάνω αρκετά;», «Μήπως καθυστερώ;», «Μήπως δεν είμαι τόσο αγαπητός;». Και γίνεται το κινητό σου ένας καθρέφτης που δεν αντανακλά εσένα, αλλά τις ανασφάλειες που σε βαραίνουν.
Μα δεν φταίνε οι άλλοι. Ο καθένας ανεβάζει ό,τι θέλει —και καλά κάνει. Η ευθύνη είναι δική μας: να θυμόμαστε τι βλέπουμε και τι ΔΕΝ βλέπουμε. Να αναγνωρίζουμε πότε αρχίζουμε να συγκρίνουμε. Να βάζουμε όρια. Να κλείνουμε την οθόνη όταν η ψυχή αρχίζει να ζαρώνει.
Η αληθινή ζωή είναι εκτός πλαισίου. Είναι στις αγκαλιές χωρίς hashtag, στα δάκρυα που δεν ποστάρονται, στα «δεν πειράζει» που δεν παίρνουν likes. Είναι εκεί που δεν φαίνεσαι, αλλά υπάρχεις. Που δεν προβάλλεσαι, αλλά ανθίζεις.
Μην επιτρέπεις στα social media να σου ορίζουν την αυτοεικόνα. Δεν είσαι λίγος. Δεν είσαι πίσω. Είσαι απλώς στον δικό σου δρόμο. Και ίσως δεν τον δείχνεις κάθε μέρα, αλλά αυτό δεν τον κάνει λιγότερο πολύτιμο.
Μάθε να διαχωρίζεις την εικόνα από την ουσία. Το φως απ’ τη βιτρίνα. Κι όταν πιάσεις ξανά τον εαυτό σου να συγκρίνεται, θυμήσου: η ψυχή δεν μετριέται σε followers, και η ευτυχία δεν ποστάρεται. Ζει. Ανασαίνει. Μέσα σου. Και είναι αρκετή!
Νάνσυ Φωτοπούλου
Σύμβουλος & Συγγραφέας Προσωπικής Ανάπτυξης
Bio: Νάνσυ Φωτοπούλου
ΝΟΥΣ – ΨΥΧΗ – ΣΩΜΑ
Mentoring, Εκπαιδεύτρια & Συγγραφέας Αυτογνωσίας & Προσωπικής Ανάπτυξης
Μια ζωή αφιερωμένη στη μεταμόρφωση
Από τον κόσμο της μόδας, μέχρι τα βάθη της εσωτερικής αφύπνισης, η διαδρομή μου δεν ήταν ποτέ γραμμική – ήταν ζωντανή, αληθινή και γεμάτη μεταμορφώσεις.
Μετά από 20 χρόνια επιτυχημένης πορείας ως σχεδιάστρια μόδας στην Αθήνα, επέλεξα τη στροφή προς το ουσιαστικότερο: τη σύνδεση με τον άνθρωπο και την ψυχή. Σήμερα, υποστηρίζω ανθρώπους που θέλουν να κάνουν restart. Που αναζητούν κατεύθυνση, ισορροπία και νόημα. Και τους βοηθώ να βρουν τη δική τους πυξίδα.
Οι εκπαιδεύσεις μου πάνω στην Αυτογνωσία και την Θετική ψυχολογία είναι:
• Life & Executive Coaching – Μητροπολιτικό Κολλέγιο Αθηνών
• Συμβουλευτική & Λογοθεραπεία – ΕΚΠΑ
• Ψυχική και Κοινοτική Υγεία – Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Αιγαίου
• Νευρογλωσσικός Προγραμματισμός (N.L.P.) – Οργανισμός «Αποφασίζω»
• Theta Healing – Vianna Stibal
• Body Mirror System – Martin Brofman
Έχω συμμετάσχει αρκετά χρόνια σε ομαδικές και ατομικές ψυχοθεραπείες και ψυχόδραμα (Κ. Λέτσιου & Μ. Πριόνα). Επίσης, είμαι Συγγραφέας του βιβλίου «Κόκκινες Γραμμές – Οδηγός Ανθεκτικότητας» (εκδ. Έσοπτρον).
