Σαρώνεται το είναι μου
από ένα φως εκτυφλωτικό
που γυρνάει κυκλικά
και κάνει λεπτές φέτες το κορμί μου,
καταγράφοντας τα πάντα,
ανιχνεύοντας ιούς.
Να ήταν μπορετό να φωνάξω,
να ήταν μπορετό να κλειδώσω το είναι μου,
να το κάνω φρούριο απόρθητο.
Όχι άλλη σάρωση, παρακαλώ,
η αγάπη δεν είναι ιός,
μη μου τη σκοτώνετε,
τη θέλω αποκλειστικά δική μου.
Είναι η ίδια η ανθρώπινη
και η θεϊκή μου φύση μαζί.
Η δυνατότητα ν’ αγαπώ και ν’ αγαπιέμαι —
αρνούμαι να γίνω απλά ρομπότ.
Αφήστε με να ζήσω με τον ιό της αγάπης,
ό,τι κι αν αυτό μου κοστίσει!
Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη
Βροχή Περσείδων 2018
Εκδόσεις Αγγελάκη
Σχολιασμός
Η «Σάρωση» είναι μια ποιητική αντίσταση στην απώλεια της ανθρώπινης ουσίας μέσα στον ψηφιακό κόσμο.
Το «φως» και η «σάρωση» λειτουργούν εδώ ως σύμβολα τεχνολογικού ελέγχου, που απογυμνώνει το είναι από το συναίσθημα.
Η ποιήτρια υψώνει μια φωνή ανθρωπισμού: η αγάπη, ακόμη κι αν θεωρηθεί «ιός», είναι ο μόνος φορέας ζωής και θεότητας.
Η κραυγή «Αφήστε με να ζήσω με τον ιό της αγάπης» γίνεται ύμνος στην αντίσταση της ψυχής απέναντι στην αποανθρωποποίηση.
A.K
