Με κουράζουν οι άνθρωποι που βγαίνουν έξω με τις μάσκες τους,
Βγαίνουν με πολλές χρωματιστές μάσκες και διάφορες γκριμάτσες,

Με κουράζουν που ανάλογα τον άνθρωπο, αλλάζει και η μάσκα
Έχουν χαθεί οι αληθινοί άνθρωποι, οι αυθεντικοί άνθρωποι, που δεν φοβούνται να μιλήσουν, να νιώσουν, να μοιραστούν, να πονέσουν, να χαρούν
Οι άνθρωποι έγιναν μετα_ άνθρωποι, κυκλοφορούν όλοι με το κινητό τους , μπροστά στη μύτη τους…

Είναι πραγματικά εξωπραγματικό όλο αυτό το φαινόμενο.
Οι άνθρωποι δεν γελούν, δεν χαμογελούν
Νιώθουν μία μόνιμη αρνητικοτητα..
Κυρίως τα παιδιά, είναι συνέχεια θυμωμένα, είναι οργισμένα, είναι ανεξέλεγκτα κάι χωρίς όρια
Τα θέλουν όλα τώρα, αναίμακτα, χωρίς ευθύνες, χωρίς κόπο…
Με κουράζουν οι άνθρωποι που δεν βάζουν όρια, που είναι αναποφάσιστοι και κυνηγούν χίμαιρες….

Με κουράζουν όλες αυτές οι μάσκες που βρίσκονται ανάμεσα μας, καταφέρνουν κι επιπλέουν στην επιφάνεια, και παρασύρουν τους ανθρώπους..με φρούδες ελπίδες, με κλεμμένες ζωές, κλεμμένα όνειρα και κλεμμένα σχέδια… γιατί ο άνθρωπος εν τέλει του αρέσει να του λένε ψέμματα και να τον κολακεύουν.
Αλίμονο!!!!
©®Εύα Πετροπουλου Λιανου


































