«Θέλω η δουλειά μου, είτε είναι πρωτογενής είτε διασκευή, είτε απευθύνεται σε μεγάλους είτε σε μικρούς, να δημιουργεί στον αναγνώστη μια συγκινησιακή κατάσταση και ερεθίσματα για σκέψη. Να καταλαβαίνει τι διαβάζει, για να μπορεί να αισθάνεται. Γιατί μόνο τότε μπορεί να δει και την αλήθεια των πραγμάτων»
Κύριε Σιμενέ, το νέο σας βιβλίο διαδραματίζεται στο Λιμναίο, έναν τόπο που μοιάζει να πνίγει τους ήρωες αλλά και να τους καθορίζει. Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε αυτό το συγκεκριμένο σκηνικό και αυτή την κλειστή κοινωνία; Το γεγονός ότι η ίδια πνιγηρή ατμόσφαιρα επικρατεί σε κάθε μικρή κοινωνία, σε κάθε μικρόκοσμο – που μπορεί να είναι και η γειτονιά μιας μεγαλούπολης ή οποιοδήποτε κλειστό περιβάλλον, ακόμη και μιας μεγάλης πολυκατοικίας. Τα σύνδρομα και τα πρότυπα μιας επαρχιακής κοινωνίας, οι κανόνες, η καταπίεση η υποκρισία και οι καταχωνιασμένες τραγωδίες είναι που κουβαλάνε οι περισσότεροι στο υποσυνείδητό τους, και κάποτε ξεσπάνε. Θέλω οι αναγνώστες, μέσα από μια ιστορία όπου θα συναντήσουν γνώριμες καταστάσεις, να ανακαλέσουν δικές τους εμπειρίες και να φωτίσουν το σωστό και το λάθος. Διότι η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι ζουν πολύ περισσότερο μέσα στο ψέμα παρά στην αλήθεια.
Στο βιβλίο παρακολουθούμε μια ιστορία όπου το πεπρωμένο ανακατεύει την τράπουλα, αλλά οι άνθρωποι παίζουν την παρτίδα – όπως αναφέρετε και μέσα από τα λόγια του Άγη. Πιστεύετε προσωπικά στη μοίρα ή στη δύναμη της ανθρώπινης επιλογής; Προσωπικά, δεν πιστεύω στη μοίρα, αλλά στην ανθρώπινη επιλογή. Βέβαια, οι άνθρωποι δεν επιλέγουν να γεννηθούν ή να αποκτήσουν μια οποιαδήποτε αναπηρία. Είναι οι άτυχοι μέσα σε ένα τεράστιο σύνολο. Ως παιδί, κατηγορούσα τον Θεό γι’ αυτό, αλλά δεν είχε καμία σχέση. Ήταν απασχολημένος με το ατέρμονο σύμπαν… Αυτό που αποκαλούν μοίρα και πεπρωμένο δεν είναι παρά γέννημα της φαντασίας εξαιτίας των συμπτώσεων στη ζωή. Και αυτές είναι απίστευτα πολλές γύρω μας. Ακριβώς γι’ αυτό, δεν δέχομαι να καταδικάζονται άνθρωποι στη δυστυχία από επιλογές άλλων ή από μια μοίρα που καθορίζουν τάχα υπερδυνάμεις και θρησκευτικά δόγματα.
Στο βιβλίο οι διάλογοι είναι εξαιρετικά ζωντανοί, άμεσοι και έχουν μια θεατρική οικονομία. Πόσο σας βοήθησε η θητεία σας ως ηθοποιός στο να «ακούτε» τις φωνές των ηρώων σας πριν τις αποτυπώσετε στο χαρτί; Εξαιρετική ερώτηση. Αυτό το «ακούω τις φωνές των ηρώων μου» είναι μια πολύ επιτυχημένη ερμηνεία. Πράγματι, προσπαθώ να τους ακούσω, και μερικές φορές με οδηγούν οι ίδιοι παρακάτω, κι εγώ απλώς αφαιρώ τα περιττά ή προσθέτω κάτι. Ασφαλώς έχει επηρεάσει τον διάλογο η εμπειρία μου ως ηθοποιού, αλλά κυρίως η αντίληψη που έχω για έναν περιεκτικό λόγο, που επικεντρώνεται στην ουσία και όχι στη φλυαρία, Είναι, εν μέρει, και δικός μου τρόπος έκφρασης, προσαρμοσμένος όμως στους διαφορετικούς χαρακτήρες, που ο καθένας εκφέρει διαφορετικά τον λόγο.
Έχετε γράψει επιτυχημένα σενάρια για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Όταν γράφετε ένα μυθιστόρημα, η σκέψη σας λειτουργεί «κάδρα-κάδρα»; Θα θέλατε να δείτε τη συγκεκριμένη ιστορία να μεταφέρεται στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη; Ξεκίνησα να γράφω σχεδόν από έφηβος, παρασυρμένος από εικόνες που έβλεπα παντού γύρω μου και ήθελα να περιγράψω. Αργότερα, αποκτώντας εμπειρίες, εμβάθυνα σε εικόνες που περιλάμβαναν και ανθρώπινες δράσεις και αντιδράσεις. Κατάλαβα ότι, έτσι, συνέθετα μια ιστορία στο μυαλό του, που εξελισσόταν σαν κινηματογραφική ταινία, και αυτό με γοήτευε. Για μένα, ήταν ο καλύτερος τρόπος να περιγράψω την εξωτερική και την εσωτερική δράση των ηρώων. Έμπαινα όσο βαθύτερα μπορούσα. Και δεν γινόταν τυχαία· το έκανα και στη ζωή μου αυτό από ευαισθησία. Γι’ αυτό τα μυθιστορήματά μου έχουν και ψυχολογική και κοινωνική αναφορά, ενώ ταυτόχρονα διαθέτουν τη ροή ενός ντεκουπάζ ταινίας, όπως μου είπε κι ένας φίλος κινηματογραφιστής. Άρα, ναι, οι ιστορία –ή οι ιστορίες– που περιγράφω είναι έτοιμες για τη μεταφορά τους στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση.
Έχοντας γράψει από βραβευμένα θεατρικά έργα μέχρι διασκευές μυθολογίας για παιδιά, ποιο κομμάτι του αναγνωστικού κοινού είχατε κατά νου όταν γράφατε αυτό το μυθιστόρημα; Τον νοήμονα άνθρωπο – και το νοήμον παιδί, κατά περίπτωση. Πρώτα απ’ όλα σέβομαι τον αναγνώστη και δεν τον σνομπάρω πνευματικά με ακατανόητες εκφράσεις και νοήματα για εντυπωσιασμό. Θέλω να είναι ζωντανές ιστορίες, όπου ο αναγνώστης θα αναγνωρίζει μέρος του εαυτού του. Θέλω η δουλειά μου, είτε είναι πρωτογενής είτε διασκευή, είτε απευθύνεται σε μεγάλους είτε σε μικρούς, να δημιουργεί στον αναγνώστη μια συγκινησιακή κατάσταση και ερεθίσματα για σκέψη. Να καταλαβαίνει τι διαβάζει, για να μπορεί να αισθάνεται. Γιατί μόνο τότε μπορεί να δει και την αλήθεια των πραγμάτων.
Έχοντας ερμηνεύσει σπουδαίους κλασικούς συγγραφείς στο θέατρο (Ίψεν, Ο’Νιλ, Έλιοτ), αισθάνεστε ότι κουβαλάτε ασυνείδητα κάποιες από τις επιρροές τους όταν πλάθετε τα δικά σας δραματικά αδιέξοδα; Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο συγγραφέα στο μυαλό μου που να με επηρέασε αποκλειστικά, αλλά αισθάνομαι ότι έχω αποθηκεύσει συσσωρευμένες εντυπώσεις από πολλούς και διαφορετικούς δημιουργούς που διάβασα και αγάπησα – έργα που με άγγιξαν συναισθηματικά και πνευματικά. Όμως, νομίζω πως από ένστικτο ακολούθησα έναν δικό μου τρόπο έκφρασης. Ο Ντοστογιέφσκι, για παράδειγμα, με είχε συγκλονίσει, όπως και ο Τολστόι, αλλά ένιωθα πιο κοντά στο νεοκλασικό αμερικανικό έργο και στο γαλλικό νουάρ. Μπορεί να μη «δένουν» απόλυτα, αλλά είναι και τα δύο μέσα μου. Γενικά θα έλεγα ότι μου αρέσει να προσεγγίζω τον ψυχισμό του ανθρώπου μέσα από μια ατμόσφαιρα που επιβάλλει και παράγει συναισθήματα και σκέψεις.
Μέσα στο έργο θίγονται έντονα κοινωνικά ζητήματα: η διαφθορά της εξουσίας (ο δήμαρχος), οι προκαταλήψεις της επαρχίας, η ζωή των μητέρων στη φυλακή. Ήταν για εσάς η λογοτεχνία ένα όχημα για να κάνετε ένα ευρύτερο κοινωνικό σχόλιο, όπως κάνετε συχνά και μέσα από την αρθρογραφία σας; Πολύ σωστά. Για μένα, δεν θα είχε νόημα να περιγράψω ιστορίες χωρίς κοινωνικές, πνευματικές και ψυχολογικές αναφορές. Διότι οτιδήποτε κι αν κάνει ο άνθρωπος έχει ψυχολογικές επιπτώσεις στον ίδιο, οι οποίες επηρεάζουν τόσο τη ζωή του όσο και το κοινωνικό του περιβάλλον. Το πρόβλημα προκύπτει όταν ζει σε έναν περίγυρο που εχθρεύεται την αλήθεια, και του επιβάλλει να υπάρχει μέσα στο ψέμα και στην πνευματική υποβάθμιση – επειδή φοβάται να αντιδράσει στους ομόκεντρους κύκλους που τον σφίγγουν ασφυκτικά, ξεκινώντας συχνά από την ίδια την οικογένεια.
Άνεμος εκδοτική • Αιγίνης 14, 11362 Αθήνα • Τηλ.: 210 8223 574 • email: [email protected] www.anemosekdotiki.gr
Κώστας Σιμενός: Ένας χειμώνας τριών ετών μυθιστόρημα
ISBN: 978-960-642-153-2, σελ.: 534, σχήμα: 14×20,5 cm, τιμή: 21,67€ με ΦΠΑ, (-10%): 19,50€ με ΦΠΑ
Στον ασφυκτικό κλοιό ενός μικρόκοσμου που ο Άγης καλείται να γνωρίσει και να υπηρετήσει, η ζωή του αλλάζει ξαφνικά και μετατρέπεται σε θρίλερ.
Για τον νεοφερμένο δάσκαλο, η συνάντηση με την Αφροδίτη ήταν η αρχή ενός απόλυτου έρωτα, αλλά και μιας προδιαγεγραμμένης καταστροφής. Σε μια κωμόπολη όπου η τοπική εξουσία κινεί τα νήματα με κυνισμό, ο Άγης μετατρέπεται γρήγορα από ήρωας σε θύμα. Αντιμέτωπος με κατασκευασμένες κατηγορίες και αρνούμενος να αποδεχτεί τους όρους της εξουσίας και της κοινωνικής υποκρισίας, θα βρεθεί σε ένα σκοτεινό τούνελ, δέσμιος ενός συμβιβασμού που ρημάζει την ψυχή του.
Τρία χρόνια μετά, οι κλειδωμένες πόρτες του παρελθόντος ανοίγουν ξανά. Η Αφροδίτη αφήνει πίσω της τη φυλακή, κρατώντας μια αναπάντεχη έκπληξη… Οι ισορροπίες γκρεμίζονται, τα θαμμένα μυστικά αναδύονται από εκεί που κανείς δεν το περιμένει και η αλήθεια απαιτεί λύτρωση. Οι ήρωες καλούνται τώρα να παίξουν την τελευταία τους παρτίδα, αναζητώντας μια δεύτερη ευκαιρία μέσα από τις στάχτες των επιλογών τους.
Ένα καθηλωτικό κοινωνικό μυθιστόρημα για τα πάθη που γίνονται φυλακή και τις αλήθειες που αναζητούν απεγνωσμένα το φως.
Βιογραφικό σημείωμα
Ο Κώστας Σιμενός είναι ηθοποιός, συγγραφέας και σεναριογράφος. Σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Παρακολούθησε, επίσης, μαθήματα δραματικής τέχνης στο Παρίσι, όπου παρέμεινε τέσσερα χρόνια.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, πρωταγωνίστησε στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο σε πολλά αξιόλογα έργα και σειρές, Ελλήνων και ξένων συγγραφέων (Έλιοτ, Ίψεν, Ο’Νιλ, Καραγάτση, Βενέζη κ.ά.).
Το 1984 κέρδισε κρατικό βραβείο για το θεατρικό έργο του Ένα δωμάτιο ευκαιρίας, που παίχτηκε στο θέατρο και στο κρατικό ραδιόφωνο. Έκτοτε, μέχρι σήμερα, έγραψε πολλά σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Δύο απ’ αυτά, η Χειμερινή έξοδος και Οι επαγγελματίες, έγιναν τηλεοπτικές σειρές και παίχτηκαν στην ΕΡΤ και το MEGA αντίστοιχα, ενώ Το τελευταίο 24ωρο έγινε ταινία.
Διασκεύασε, για την Fm Records, την Οδύσσεια για παιδιά σε έξι τόμους καθώς και άλλους δέκα τόμους με ιστορίες ηρώων της ελληνικής μυθολογίας. Έχει αρθρογραφήσει σε εφημερίδες και blogs με θέματα κοινωνικού και πολιτιστικού περιεχομένου.
Εργογραφία:
Ένα δωμάτιο ευκαιρίας, θεατρικό – Κρατικό Βραβείο 1984
Καταφύγιο στη βροχή, μυθιστόρημα, Άνεμος εκδοτική, 2017
Ο κλέφτης των σκουπιδιών, μυθιστόρημα, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2019
