Μουσική: Δαυίδ Ναχμίας – Στίχοι: Μαρίνος Ρούσσος
Το τραγούδι “Σαντορίνη”γεννήθηκε απο την βαθειά σχέση μου με τον τόπο καταγωγής μου, μιά σχέση που δεν στηρίζεται τόσο στην προσωπική εμπειρία αλλά κυρίως στην μνήμη και στην οικογενειακή παράδοση.
Οι δικοί μου άνθρωποι έφθασαν στον Πειραιά κυρίως από τις δύσκολες εποχές που σημάδεψαν το νησί, -τους σεισμούς και την ηφαιστειακή δραστηριότητα- κουβαλώντας στις αποσκευες τους όχι μόνο τα απαραίτητα αλλά και τις μνήμες,τα ήθη και τα έθιμα του τόπου τους.
Αυτές οι αφηγήσεις, οι εικόνες και οι αξίες πέρασαν από γενιά σε γενιάκαι διαμόρφωσαν μέσα μου μιά βαθιά βιωματική σχέση με το νησί.
Μέσα απο αυτήν την κληρονομιά γεννηθηκε το ποίημα, ως μία εσωτερική ανάγκη να αποδοθεί ένας τόπος που ζει περισσότερο στην μνήμη παρα στην καθημερινή εμπειρία.
Στη συνέχεια το ποιημα απέκτησε μουσική μορφή μεσα απ την μελοποίηση του συνθέτη Δαυίδ Ναχμία, ο οποίος με ευαισθησία και σεβασμό ανέδειξε τον λυρικό του χαρακτήρα.
Το τραγούδι ερμηνευει ο Αλέξανδρος Σιγαλός αποδίδοντας με την φωνή του τη νοσταλγία και την αγάπη για τον τόπο, ενω την ενορχήστρωση υπογραφει ο Θανος Βρυωνίδης.
Για εμένα η “Σαντορίνη” είναι μία προσπάθεια να μεταφερθεί μέσα από την μουσική και τον λόγο η δύναμη της μνήμης, η δύναμη των ανθρώπων να συνεχίζουν να κουβαλούν τον τόπο τους μέσα τους και να τον μεταδίδουν απο γενιά σε γενιά.
Θέλω επίσης, κλείνοντας, να ευχαριστήσω τους μουσικους Μιχάλη Δανιά και Γιάννη Καραμάνη στο βιολί και το λαούτο αντίστοιχα. Διχως την πολύτιμη συμβολή τους η παραγωγή μας θα ήταν φτωχή.
«Ένα αλλιώτικο τραγούδι για την Σαντορίνη. Η νύφη των Κυκλάδων δεν είναι μόνο ένα νησί με πολύ τουρισμό, πηγή κερδοφορίας και διάσημος προορισμός για τους έχοντες και κατέχοντες. Είναι πάνω από όλα η Σαντορίνη της καρδιάς μας, με τον πλούτο της παράδοσης της, τα ασύγκριτα προϊόντα της, και την απαράμιλλη ομορφιά της. Τα παραπάνω αναδεικνύονται μέσα από το τραγούδι του στιχουργού Μαρίνου Ρούσου και του συνθέτη Δαυίδ Ναχμία. Ένα διαμαντακι που διακρίνεται για την δροσιά του, την ανοιξιάτικη διάθεσή του, και τον νησιωτικό του αέρα.»
Aλέξανδρος Σιγαλός
