Η συμμετοχή μου στην έκθεση του αεροδρομίου Ηράκλειου δεν είναι μόνο μία καλλιτεχνική εμπειρία, αλλά και μία ανθρώπινη, μία υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να μας συνδέει σε τόπους απροσμένους, όπου η κίνηση και η παύση συναντιούνται
Πώς επηρέασε ο χώρος του αεροδρομίου Ηρακλείου τη σύλληψη ή την υλοποίηση του έργου σας; Ο χώρος του αεροδρομίου με ενέπνευσε να σκεφτώ ροή και διαρκή κίνηση. Όπως τα αεροπλάνα απογειώνονται και προσγειώνεται ασταμάτητα, έτσι και το έργο μου κινείται μέσα από ρευστές γραμμές και δυνατές αντιθέσεις. Ήθελα να αποτυπώσω την στιγμή της μετάβασης – το όριο ανάμεσα στο <<φεύγω>> και στο <<μένω>>.
Ποια στοιχεία «επιμονής» ή διάρκειας θεωρείτε ότι αναδεικνύονται ιδιαίτερα μέσα στον συγκεκριμένο χώρο; Η <<επιμονή>> για εμένα φαίνεται στα υλικά που αντέχουν στο χρόνο αλλά και στις χρωματικές στρώσεις που χτίζουν μία αίσθηση βάθος. Σ’ ένα χώρο όπου οι άνθρωποι περνών βιαστικά, το έργο γίνεται μία σταθερή υπενθύμιση ότι κάτι μπορεί να μείνει, να κρατήσει, να συνεχίσει να υπάρχει παρά τη συνεχή αλλαγή γύρω του.
Ποιους συμβολισμούς ή μηνύματα θέλατε να περάσετε σε ένα διεθνές κοινό που συχνά βρίσκεται σε μετακίνηση; Ήθελα να μιλήσω με χρώμα για την δύναμη της ροής και της προσαρμογής. Το μπλε και το χρυσό συμβολίζουν για εμένα τον ουρανό και την γη, το όνειρο και την πραγματικότητα, το ταξίδι και τον προορισμό. Το μήνυμα είναι ότι η τέχνη όπως και η ζωή, είναι ένα συνεχές ταξίδι.
Ποιες δυσκολίες ή προκλήσεις συναντήσατε προσαρμόζοντας το έργο σας σε έναν ανοιχτό, δημόσιο και περαστικό χώρο όπως το αεροδρόμιο; Η πρόκληση ήταν να δημιουργήσω κάτι πού να τραβάει το βλέμμα έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά να αφήνει μία αίσθηση που κρατάει περισσότερο. Σε έναν χώρο γεμάτο θορύβους, κίνηση και άγχος, το έργο πρέπει να σταθεί ήρεμο αλλά και δυναμικό ταυτόχρονα.
Πώς πιστεύετε ότι η τέχνη της επιμονής επικοινωνεί με ανθρώπους από διαφορετικά πολιτισμικά υπόβαθρα που συναντιούνται εδώ; Η τέχνη δεν χρειάζεται μετάφραση μίλα με το συναίσθημα. Η επιμονή είναι κάτι που όλοι καταλαβαίνουμε, ανεξάρτητα από την γλώσσα μας. Στον πίνακα, ή επιμονή φαίνεται στις στρώσεις χρώματος που χτίζονται ξανά και ξανά, όπως και στη ζωή μας: πέφτουμε, ξανάσηκωνόμαστε, συνεχίζουμε.
Ποια ήταν η αντίδραση του κοινού ή τα σχόλια που έχετε ήδη δεχτεί για το έργο σας στον συγκεκριμένο χώρο; Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν θετικές. Αρκετοί ταξιδιώτες μίλησαν για αίσθηση ηρεμίας και ενεργείας ταυτόχρονα. Κάποιοι είπαν ότι τους θυμίζει τη θάλασσα της Κρήτης, άλλοι τον έναστρο ουρανό πριν από μία πτήση. Αυτή η πολλαπλή ανάγνωση είναι που δίνει ζωή στο έργο.
Πώς θα περιγράφατε το προσωπικό σας ταξίδι ως καλλιτέχνης μετά από αυτή τη συμμετοχή – άλλαξε κάτι στη ματιά ή την επιμονή σας;
Ήταν ένα βήμα που μου έδειξε πώς η τέχνη μπορεί να βγει από το ατελιέ και να μπει σε έναν δημόσιο, καθημερινό χώρο, μιλώντας σε ανθρώπους που ίσως δεν πήγαιναν ποτέ σε έναν γκαλερί. Με έκανε να δω την <<επιμονή>> όχι μόνο ως προσωπικό αγώνα άλλα και ως γέφυρα επικοινωνίας με τον κόσμο.
Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ανάμνηση ή εικόνα από την Κρήτη που σας ακολουθεί δημιουργικά; Η εικόνα που με ακολουθεί είναι η θάλασσα που αλλάζει χίλια χρώματα μέσα στην ίδια μέρα – από το βαθύ μπλε στο χρυσαφένιο του ήλιου. Αυτή η αέναη μεταμόρφωση με εμπνέει να ψάχνω πάντα νέες αποχρώσεις, νέες ροές, νέες εκφράσεις στον έργο μου.
Βιογραφικό
Η Tijana Svrdlan γεννήθηκε στο Βελιγράδι της Σερβίας κι έζησε σε διάφορες χώρες πρώτου συνεχίσει την εκπαίδευση της στην Πορτογαλία, όπου οι πολιτισμικές εμπειρίες εμπλούτισαν την προοπτική της. Αργότερα μετακόμισε στην θεσσαλονίκη, όπου ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία στην φωτογραφία και το 2003 εγκαταστάθηκε μόνιμα. Εμπνευσμένη από τη μητέρα της, ζωγράφω, στράφηκε σταδιακά στην ζωγραφική, εξερεύοντας ένα ευρύ φάσμα τεχνικών. Το έργο της αναζωογόνη τη μνήμη και τον πολιτισμό μέσα από μία βαθιά προσωπική εικαστική γλώσσα.
