Επιμέλεια: Εύα Πετροπούλου Λιανού
On days when my forehead aches with longing for the butterfly, I go to Atocha Station.
A single butterfly, having lost its underwear somewhere between one interval and the next.
Even if it flutters dizzily, do not bring back the butterfly’s thoughts.
In the afternoon, when clouds of differing slopes gather,
A moment of wind, released by someone, flows by indifferently.
The butterfly inside the wings sometimes dreams a nightmare, fumbling for its missing underwear,
While the butterfly outside the wings loiters through the clamorous Atocha Station.
Is it alright for you to be a little ashamed?
I want to lock away the eyes of the people.
As the butterfly’s breath appears and vanishes precariously, the train departs,
And the remaining eyes avert their gazes from one another.
A sickly-sweet scenery, unknown only to pilgrims from afar, passes by awkwardly,
And I hear the thought that even a Madrid butterfly was once someone’s daughter.
Sweetfish swaying in the wind fall like brimming tears.
You,
To speak the unspeakable,
Have suddenly, beautifully, gone mad.
«Προσοχή στις Πεταλούδες»
Από την Yeon Myung-ji
Τις μέρες που συνέχεια το μυαλό μου
λαχτάρουσε για να δει μια πεταλούδα, πηγαίνω στον σταθμό Atocha.
Μια πεταλούδα, χανοντας το δέρμα της μεταξύ της μιας μεταμόρφωσης και της άλλης
Ακόμα κι αν φτερουγίζει ζαλισμένη,
δεν επανήλθαν οι σκέψεις της πεταλούδας
Το απόγευμα, όταν μαζεύονται σύννεφα από διαφορετικές πλαγιές,
Μια στιγμή του ανέμου,
που απελευθερώνεται από κάποιον, περνάει αδιάφορα.
Η πεταλούδα μέσα στα φτερά της
μερικές φορές ονειρεύεται όμορφα όνειρα,
Η βλέπει εφιάλτες,
ψάχνοντας για τα χαμένο δέρμα της πεταλούδας.
Η πεταλούδα περιπλανιέται στον θορυβώδη σταθμό Atocha.
Είναι εντάξει να ντρέπεσαι λίγο;
Θέλω να κλειδώσω τα μάτια των ανθρώπων.
Καθώς η ανάσα της πεταλούδας εμφανίζεται
και χάνεται επικίνδυνα,
το τρένο αναχωρεί
Και τα υπόλοιπα μάτια αποστρέφουν το βλέμμα τους το ένα από το άλλο….
Ένα γλυκό-αρρωστημένο τοπίο,
άγνωστο μόνο στους προσκυνητές
από μακριά,
περνάει αμήχανα
Και ακούω τη σκέψη ότι ακόμη και μια πεταλούδα της Μαδρίτης ήταν κάποτε κόρη κάποιου.
Γλυκόψαρα που λικνίζονται στον άνεμο, πέφτουν σαν δάκρυα
που ξεχειλίζουν.
Εσύ,
Για να πω τα ανείπωτα,
Ξαφνικά,
Η ομορφιά τρελάθηκε
Myeong ji Korea
