Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να γράψετε το Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου και πώς γεννήθηκε η ιδέα μιας ηρωίδας που ζει ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες;
Η αφορμή για το Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου γεννήθηκε από την σκέψη ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν ταυτόχρονα σε δύο κόσμους, την εξωτερική πραγματικότητα όπου ζουν και λειτουργούν σαν άτομα, και τον εσωτερικό τους κόσμο, όπου νιώθουν, ονειρεύονται και παλεύουν με όσα δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν.
Η Έμμα σαν φανταστικό πρόσωπο, αλλά και σαν αντανάκλαση αυτής της διπλής ύπαρξης είναι μία γυναίκα που στέκεται ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται στους γύρω της και σε αυτό που συμβαίνει μέσα της. Είναι μια ηρωίδα που ζει στη γραμμή όπου ο χρόνος, η μνήμη και η συνείδηση συγκρούονται.
Η ιστορία του βιβλίου έγινε ο τρόπος να μιλήσω για τον αγώνα της Έμμας να ελευθερωθεί και να σωθεί η ίδια και ο κόσμος της από τους σωτήρες, αλλά και να δείξω πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αποδεχτούμε το διαφορετικό και το ακατανόητο.
Στο βιβλίο βλέπουμε την έννοια του χρόνου να «παύει να έχει σημασία». Πώς προσεγγίσατε το μεταφυσικό στοιχείο και ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη διαχείρισή του;
«Ο χρόνος στο βιβλίο δεν λειτουργεί σαν γραμμικό ρολόι, αλλά σαν πεδίο εμπειρίας. Το πέρασμα του χρόνου, αν και για την αθάνατη Έμμα δεν έχει καμμία ιδιαίτερη σημασία, το διακρίνει βλέποντας τα βάναυσα χνάρια, που αφήνει με σκληρότητα πάνω στο πρόσωπο και το σώμα του Φράνς.
Μια μεγάλη δυσκολία που συνάντησα κατά την συγγραφή του βιβλίου ήταν, να αφαιρέσω από τον αναγνώστη την αίσθηση ασφάλειας που δίνει η ακολουθία “πριν – τώρα – μετά”, χωρίς όμως να χαθεί ο προσανατολισμός της αφήγησης.
Το μεταφυσικό στοιχείο δεν το προσέγγισα με την φαντασία, αλλά το είδα σαν προέκταση της ψυχολογίας των ηρώων. Η φαντασία, όταν εκείνοι δεν μπορούν πλέον να την αντέξουν, υποχωρεί και οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται να δημιουργήσουν μία δική τους νέα πραγματικότητα.
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να κρατήσω την ισορροπία ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία. Η ιστορία να αγγίζει τον αναγνώστη, να τον κάνει να νιώθει την ‘παύση του χρόνου’, αλλά ταυτόχρονα να την στηρίζω σε ανθρώπινα κίνητρα και βιώματα. Μόνο έτσι, θεωρώ, ότι το υπερβατικό στοιχείο της ιστορίας μένει πειστικό.»
Το κάστρο του Νοϊσβανστάιν λειτουργεί σχεδόν ως ξεχωριστός χαρακτήρας. Τι σας τράβηξε σε αυτό το σκηνικό και πώς συμβάλλει στην ατμόσφαιρα της ιστορίας;
Διάβασα κάπου, οτι το Νοϊσβανστάιν είναι ένα αρχιτεκτονικά παράδοξο. Αν και είναι ένα μεσαιωνικό παλάτι, χτίστηκε πάνω στα ερείπια δύο παλιών ιπποτικών κάστρων, είναι δηλαδή γεννημένο από ρομαντισμό, φαντασίωση και τραγωδία.
Είναι απομονωμένο αλλά επιβλητικό. Όμορφο αλλά στοιχειωμένο από τις ιστορίες του. Ρομαντικό αλλά με έναν υπόγειο κίνδυνο
Αυτό το μείγμα του μεγαλείου, του μυστηρίου και της υπόγειας μελαγχολίας ταιριάζει απόλυτα με τον κόσμο του βιβλίου. Δεν είναι απλά ένα σκηνικό, αλλά λειτουργεί σαν ένας ζωντανός οργανισμός που παρατηρεί και αντανακλά τους ήρωες της ιστορίας.
Οι πρωταγωνιστές δεν κινούνται μόνο στο χώρο του κάστρου, αλλά και μέσα στις σκιές των προσωπικών τους μύθων.
Έτσι, συμβάλλει στην ατμόσφαιρα με τρόπο που δεν είναι απλά διακοσμητικός, αλλά και δραματουργικός. Δεν φιλοξενεί απλώς την ιστορία, αλλά μοιάζει να την σχολιάζει και να την καταγράφει με την δολοφόνο πένα του.
Η Έμμα έρχεται αντιμέτωπη με μυστικά, θραύσματα μνήμης και έναν κόσμο που δοκιμάζει τα όριά της. Πόσο σας ενδιαφέρουν οι θεματικές της αυτογνωσίας και της εσωτερικής αναζήτησης στη γραφή σας;
Θεωρώ, πως από την στιγμή που ξεκίνησα να γράφω ιστορίες για ενήλικες, η αυτογνωσία και η εσωτερική αναζήτηση δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία στη γραφή μου, αλλά είναι ο πυρήνας της. Η διαδικασία αυτή με ενδιαφέρει πολύ, γιατί πιστεύω ότι όλοι κουβαλάμε μέσα μας σκιές, ρωγμές και σιωπηλά κομμάτια του εαυτού μας.
Βλέπω τις ιστορίες που γράφω σαν χώρο εξερεύνησης, όλων όσων φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε, ή σαν το μέσον για να αποκαλυφθεί μία εσωτερική ανείπωτη αλήθεια.
Στην ιστορία των παγιδευμένων στις παρυφές του χρόνου, ο Σβάνχολντ είναι αυτός που είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει τα θραύσματα της κατακερματισμένης μνήμης του, ενώ η Έμμα έρχεται αντιμέτωπη με ένα δυσβάσταχτο μυστικό, και τότε αναγκάζεται να κοιτάξει τον εαυτό της, όπως κάνει κάθε άνθρωπος, όταν η πραγματικότητα τον πιέζει.
Η Έμμα δεν είναι μόνο μια ηρωίδα που βιώνει γεγονότα, αλλά είναι ένας άνθρωπος που καλείται να καταλάβει ποια είναι, τι θυμάται, τι έχει καταπιέσει και τι την καθορίζει.
Για μένα, η ιστορία της Έμμα δεν αφορά μόνο το μυστήριο, αλλά τη διαδικασία ωρίμανσής της, τον πόνο του να αντιλαμβάνεσαι ξαφνικά το βαρύ φορτίο που πρέπει να κουβαλήσεις και τη δύναμη που χρειάζεται κάποιος να αποδεχθεί αυτά που κρύβει μέσα του.
Έχετε γράψει επίσης Τα πράσινα και κίτρινα πιόνια. Τι κοινό έχουν τα δύο αυτά βιβλία, παρά το γεγονός ότι απευθύνονται σε διαφορετικές ηλικίες;
Παρά το γεγονός ότι στα πράσινα και κίτρινα πιόνια οι πρωταγωνιστές είναι έφηβοι και το βιβλίο έχει ένα διαφορετικό ύφος και αφηγηματικό πλαίσιο, θεωρώ ότι και τα δύο βιβλία απευθύνονται σε ενήλικες και έχουν σαν κοινή ραχοκοκαλιά την επιθυμία μας να βρούμε τον εαυτό του μέσα σε έναν κόσμο, που δεν μας αποκαλύπτεται εύκολα.
Στα «Πράσινα και Κίτρινα Πιόνια» η αναζήτηση αυτή εκφράζεται μέσα από ένα συμβολικό παιχνίδι, μέσα από τις επιλογές, τις συγκρούσεις και τις ηθικές προκλήσεις των ηρώων και παρότι διαθέτει μια παιγνιώδη επιφάνεια, είναι μια ιστορία, μια αλληγορία ώριμης αυτογνωσίας.
Στο «Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου» η ίδια αναζήτηση γίνεται πιο ώριμη, πιο υπαρξιακή. Αγγίζει την μνήμη, την ταυτότητα, τα τραύματα και την συμφιλίωση με τον εαυτό μας, αλλά και με την διαφορετικότητα.
Και στα δύο βιβλία οι ήρωες βρίσκονται σε περιοχές και σε καταστάσεις, που δεν κατανοούν πλήρως, και εκεί δοκιμάζεται η δύναμη και η αντοχή της ψυχής τους.
Είτε πρόκειται για έφηβους που παρασύρονται σε ένα μυστηριώδες “παιχνίδι”
είτε για μία γυναίκα που παλεύει να αλλάξει την πραγματικότητα γύρω της, ενώ είναι παγιδευμένη στον ιστό του χρόνου, το ερώτημα και στα δύο βιβλία είναι το ίδιο:
Ποιος είμαι όταν ο κόσμος γύρω μου αλλάζει και τι με βοηθάει να συνεχίσω;
Ίσως αυτό είναι το πιο ουσιαστικό κοινό στοιχείο. Και τα δύο βιβλία λειτουργούν σαν καθρέφτες εσωτερικής ωρίμανσης, απλώς εκφράζονται μέσα από διαφορετικές μορφές αφήγησης.
Anna Musewald
Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου
Σελίδες: 538, Τιμή: 19.20 ευρώ
ISBN: 978-960-626-895-3
Εκδόσεις Πηγή
Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πηγή το νέο μυθιστόρημα της Άννας Μούζεβαλντ «Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου». Μια περιπέτεια μυστηρίου και φαντασίας για ένα φρικτό μυστικό, μια τελευταία ελπίδα και ένα χαμένο βιβλίο που θα ανατρέψει τα πάντα.
Ένα παλιό κάστρο. Ένα μυστικό βιβλίο. Μια κοπέλα με τη μνήμη μιας άλλης εποχής. Τι θα συνέβαινε αν ξυπνούσες μια μέρα και η ζωή που θυμόσουν δεν ήταν ποτέ δική σου; Η Έμμα ζει και εργάζεται ως βοηθός κουζίνας στο θρυλικό κάστρο του Νοϊσβανστάιν: έναν τόπο γεμάτο ιστορία, αυστηρούς κανόνες και σκιές που δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Η ζωή της κυλά σε αυστηρούς ρυθμούς και η καθημερινότητά της είναι προβλέψιμη. Ώσπου φτάνει ο Πάουλ, ένας μυστηριώδης επισκέπτης με ένα παλιό βιβλίο κι ένα βλέμμα που μοιάζει να τη γνωρίζει από πάντα. Από εκείνη τη στιγμή, η πραγματικότητα αρχίζει να μετατοπίζεται σ’ έναν κόσμο που υπάρχει «εκτός χρόνου», σ’ έναν κόσμο όπου το όνειρο αγγίζει την πραγματικότητα και η μνήμη μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη από τη λήθη. Η Έμμα ακούει ψιθύρους που δεν υπάρχουν, θυμάται πράγματα που δεν έζησε ποτέ, και ο χρόνος -ή αυτό που ξέραμε ως χρόνο- παύει να έχει σημασία. Τι κρύβει το βιβλίο; Ποιος πραγματικά είναι ο Πάουλ; Και πόσα κομμάτια της αλήθειας μπορεί να αντέξει κάποιος που την είχε ξεχάσει;. Ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα φαντασίας, ένα ταξίδι αυτογνωσίας, μεταφυσικής και εσωτερικής αναζήτησης, μέσα σε κόσμους παράλληλους, σε μυστικά καλά θαμμένα και ερωτήματα που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις, όπου το παρελθόν δεν έχει ακόμη ειπωθεί και το μέλλον περιμένει να γραφτεί.
Βιογραφικό
Η Anna Musewald (Άννα Μούζεβαλντ) γεννήθηκε στην Ελλάδα αλλά από το 1998 ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μόναχο της Γερμανίας. Εργάζεται σαν οικονομικός και φορολογικός σύμβουλος, αλλά τον ελεύθερο χρόνο της τον αφιερώνει στο φανταστικό κόσμο των βιβλίων είτε διαβάζοντας τις ιστορίες που έχουν φανταστεί άλλοι, είτε γράφοντας η ίδια τις ιστορίες που θα της άρεσε να διαβάσουν οι άλλοι. Ξεκίνησε να γράφει ιστορίες για παιδιά. Στην Ελλάδα έχουν εκδοθεί: «Στην αναζήτηση της χαμένης ομορφιάς» (εκδ. Πατάκη, 2003), «Ο φύλακας της Ερμίν» (εκδ. Κέδρος, 2008), «Τα πράσινα και κίτρινα πιόνια» (εκδ. Πηγή, 2024). Τα τελευταία χρόνια έχει γράψει αρκετές ιστορίες για ενήλικες, αλλά ποτέ δεν έφυγε από τον κόσμο του φανταστικού.
Εκδόσεις Πηγή
Μαλέας 11, 54634 Θεσσαλονίκη, Τηλ. 2311 272803
pigi.gr, [email protected]
