Φάνης Μπατζακίδης: 《Το πληγωμένο Παιδί μέσα μου》

Είναι δύσκολο να αποτυπώνεις πάνω σ΄ ένα χαρτί τα τραυματικά χρόνια της ζωής σου.  Το ότι τα κατάφερα, με κάνει τώρα να γράφω και μέσα από αυτές τις γραμμές θέλω να περάσω ένα μήνυμα: “ΓΙΝΕΤΑΙ”.

Βλέποντας από μακριά πια σήμερα, το σύννεφο που υπήρχε πάνω από τη ζωή μου, καταλαβαίνω το μέγεθος της κακοποίησης που υπέστην ως παιδί. Αντιδρώντας σ΄ αυτό το  σύννεφο, το πλήρωσα μέσα από την αθέλητη οργή μου, με την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μου και το δηλητήριο που έριχνα στην ψυχή μου, πιστεύοντας πως έτσι θα ερχόταν η προσωπική μου κάθαρση.

Και μια μέρα μιλώντας μου μια Σύμβουλος, ο νους μου φωτίστηκε, μου έδωσε την ελπίδα, την αποδοχή και την πίστη  πως κάτι αλλάζει. Και εγώ την πίστεψα και παραδόθηκα, έφυγα από εκείνη τη ζωή και ΖΩ. Μέσα από αυτήν την διαδικασία κατάλαβα τη διαφορά του αναπνέω και του ζω. Δύσκολο, διότι το μονοπάτι που χωρίς επιλογή περπάτησα είχε ανείπωτη καταστροφή. Αυτό το μονοπάτι όρισε την ιστορία της ζωή μου.

Εξέδιδα την ζωή – ψυχή μου ασυνείδητα.

Παιδάκι 14 χρονών, χωρίς οικογένεια, βρέθηκα χαμένος στους σκοτεινούς και κακόφημους δρόμος της Αθήνας. Επί ενάμιση μήνα δεν με αναζήτησε κανείς. Σ’ αυτό το σημαντικό σταυροδρόμι της ζωής μου δεν υπήρχε το κόκκινο στο σηματοδότη. Μοιραία βρέθηκα με τοξικοεξαρτημένους, με παραβάτες και ξεκίνησε το ταξίδι…

Τελείωσε η παιδικότητα αν ποτέ υπήρξε  και δεν ήρθαν ποτέ οι αξίες, οι στόχοι και τα όνειρα στη ζωή μου.

Κανένα στοιχείο επάνω μου δεν αποδείκνυε ποιος ήμουν, με πήγαν σε κρατητήρια για να με προφυλάξουν και ενάμιση μήνα μετά, οι κοινωνικές υπηρεσίες βρήκαν αυτούς που με έφεραν στον κόσμο και έτσι επέστρεψα στην πόλη μου.

Εκεί με πήγαν στο Π.Ι.Κ.Π.Α. και κάποια στιγμή με πήραν στο σπίτι.

Σπίτι, ναι είχα σπίτι, ένα σπίτι που σαν να μην είχε πόρτα, ένα σπίτι που μπαινοέβγαινε ο καθείς.

Ένα σπίτι που δεν είχε οικογένεια, ένα σπίτι που για να το αντέξω μπήκα στον ρόλο της ταινίας. Ένα σπίτι που με καθιστούσε αβοήθητο, που την μια ήμουν θυμωμένος και έβγαζα πολύ βία στους συγκατοίκους – οικογένεια αυτού του σπιτιού και πότε συνέπασχα μαζί τους. Σίγουρα μέχρι και σήμερα προσπαθώ να πάρω την αποδοχή τους. Ποια αποδοχή;

Τα μέλη αυτής της συγκατοίκησης – οικογένειας είναι όλα βαθιά διαταραγμένα. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα με το συναισθηματικό πόνο της απόρριψης και της αδιαφορίας. Γράφω συγκατοίκησης και όχι συνύπαρξης γιατί ούτε και αυτό δεν μπορέσαμε να πετύχουμε. Αυτό ήταν το σπίτι μου! Ένα σπίτι που δεν μου έμαθε ποτέ ότι υπάρχουν σταθερές, αξίες, αρχές και ηθική. Ένα σπίτι που δεν μου έμαθε τι θα πει δέσμευση και επιλογή. Αυτό το σπίτι μου έμαθε να είμαι αναξιόπιστος και απλά να τα θέλω όλα. Από τότε πέρασαν  χρονιά πολλά, σ’ αυτό το σπίτι που δεν υπήρχαν ποτέ όρια, έζησα χαοτικά και ανορίοτα. Τα έκανα όλα, σπατάλησα τον εαυτό μου στην ασχήμια της ζωής, και επειδή δεν άντεχα την αδικία για αυτό που ζούσα, που δεν το επέλεξα στα 2-3 η στα 10 μου χρόνια, αλλά κάποιοι άλλοι για μένα, θύμωσα, αντέδρασα, επαναστάτησα με το κατεστημένο, ψάχνοντας κάποιος να με προσέξει. Περίεργο θα σας φανεί, δεν με πείραζε έστω και αν με πρόσεχε κάποιος και αρνητικά. Όπως καταλαβαίνεται όλη αυτή η παραβατική και ανοριοτη ζωή είχε κοινωνικό αντίκτυπο και εγώ ήμουν παραβάτης του νόμου. Συνέχιζα να ζω τη ζωή μου σαν ηθοποιός ζώντας σε ταινία. Επίσης υπήρχε η πατρική απουσία. Έζησα ως ένα παραμελημένο παιδί, χωρίς φροντίδα, ασφάλεια και σιγουριά.

Όταν κρυφάκουγα γονείς η αδέλφια να ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους τους, καθόμουν παραπονεμένος και μόνος και απλά αναρωτιόμουν….. πόσο αδικία αλήθεια σε αυτόν τον κόσμο;

Ήμουν αλήθεια το παιδί ενός κατώτερου θεού; Πάντα μέσα μου ήθελα, πίστευα ή έλπιζα πως θα ξεφύγω από την μοίρα μου.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να με γνωρίσω, να αφήσω τον ρόλο που μου δώσανε και να πάρω αυτό το πληγωμένο παιδάκι μια βόλτα για να ξεκινήσουμε μαζί την ενηλικίωση.

Αυτό το πληγωμένο παιδάκι είναι η μεγαλύτερη πηγή των δυσλειτουργικών συμπεριφορών μου.

Κατάλαβα πια πως χωρίς υγιή ψυχολογία και επαφή με τον εαυτό μου,  δεν θα αναπαυθώ ποτέ. Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να με συναντήσω, να συνδεθώ με την ταυτότητά μου, να έρθω σε επαφή με τον εαυτό μου, να δεχτώ την αγάπη άνευ όρων, να πάψω να παίρνω από τις εντάσεις, να μάθω τι σημαίνει φροντίδα και να ξεχωρίζω τον έλεγχο από την ασφάλεια που κάποιος μου παρέχει.

Να επιτρέψω τον εαυτό μου να πει: “Εγώ αυτό είμαι”. Θέλω να φύγω από την αίσθηση, πως όλα, μ΄ έναν μαγικό τρόπο, θα φέρουν το καλό τέλος.

Σήμερα είμαι υπερήφανος για ΑΥΤΟ που κατάφερα να γίνω.

Ευχαριστώ του ανθρώπους που με πήραν από το χέρι και με περπάτησαν και συνεχίζουν να είναι μέχρι και σήμερα δίπλα μου.

“ΓΙΝΕΤΑΙ» !!!