Κωνσταντίνα Σούκουρα: “Η ενασχόληση με την τέχνη για κάποιους ανθρώπους δεν είναι χόμπι. Είναι η μοναδική τους λύτρωση” 

“Οι στόχοι μου είναι να ασχοληθώ αποκλειστικά με το Stage Performance στη μουσική και να βιοποριστώ από αυτό, να γράψω τη δική μου μουσική και να πραγματοποιήσω τα όνειρα που θεωρώ πως είναι τα πιο αδύνατα για να συμβούν.”

Ποιά είναι η πρώτη μουσική σου ανάμνηση; Η πρώτη μουσική μου ανάμνηση είναι καταγεγραμμένη στο υποσυνείδητό μου πριν ακόμα αρχίσω να μαθαίνω να παίζω κάποιο μουσικό όργανο. Θα τη χαρακτήριζα σαν μια αθώα, παιδική ανάμνηση. Ήμουν μόλις πέντε ετών. Θυμάμαι ότι εκείνη την περίοδο, επισκεπτόμουν το σπίτι της γιαγιάς μου αρκετά συχνά και λόγω μιας τρυφερής σχέσης που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας, κοιμόμουν εκεί αρκετά βράδια. Πριν κοιμηθούμε, η γιαγιά μου συνήθιζε να παρακολουθεί την τηλεοπτική εκπομπή “Στην υγειά μας, ρε παιδιά” του Σπύρου Παπαδόπουλου και η εκπομπή κινούσε και το δικό μου ενδιαφέρον. Η αλήθεια είναι, πως μέχρι τότε δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία στην ερμηνεία του εκάστοτε τραγουδιστή, αλλά τα παιδικά μου μάτια κοιτούσαν με μεγάλη απορία τα μουσικά όργανα και είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί με το γεγονός, πως κατασκευές με απλά υλικά όπως το ξύλο και μερικές χορδές παρήγαγαν τόσο όμορφους, πολύπλοκους και μελωδικούς ήχους. Κάπως έτσι, άρχισε να δημιουργείται η επιθυμία μου για να μάθω και εγώ να παίζω κάποιο μουσικό όργανο. Ο ενθουσιασμός έγινε πιο έντονος, όταν άρχισα να παρακολουθώ τα πρώτα μαθήματα πιάνου και με τα χρόνια εξελίχθηκε σε βαθιά συγκίνηση και αγάπη για την τέχνη της μουσικής.

Θα μπορούσες να μας περιγράψεις τη μέχρι τώρα πορεία σου στη μουσική; Υπήρξαν επιρροές που σε ώθησαν στο να την ακολουθήσεις μακροπρόθεσμα και μάλιστα επαγγελματικά;  Όπως ανέφερα προηγουμένως, η πορεία μου στη μουσική ξεκίνησε από τα οκτώ μου χρόνια, όταν άρχισα να μαθαίνω κλασσικό πιάνο. Έπειτα, φοίτησα στο Μουσικό Σχολείο Ιλίου, γεγονός που συνέβαλε σημαντικά στη διαμόρφωση της μουσικής μου παιδείας, αλλά και αποτέλεσε καθοριστική επιρροή, ώστε να ακολουθήσω τη μουσική επαγγελματικά. Έλαβα απεριόριστη εκτίμηση και σεβασμό σε εκείνο το σχολείο. Αρκετοί καθηγητές της μουσικής διέκριναν το ταλέντο μου και το υποστήριξαν. Εκτός από το να με βοηθήσουν να εξελιχθώ ως μουσικός, με έμαθαν να αναπτύσσω κοινωνικές ευαισθησίες. Αυτοί οι άνθρωποι, ίσως να μην γίνουν ποτέ ιδιαίτερα γνωστοί στο ευρύ κοινό, αλλά για μένα αποτέλεσαν πρότυπα, όχι μόνο επαγγελματικής, αλλά και κοινωνικής συμπεριφοράς. Το γεγονός αυτό επηρέασε κατά κάποιο τρόπο την απόφασή μου και για αυτό τους χρωστάω ευγνωμοσύνη. Επίσης, σε αυτό το περιβάλλον έμαθα πως η τέχνη όχι μόνο ευαισθητοποιεί και διαμορφώνει κάποια θετικά στοιχεία του χαρακτήρα σου σε ένα βαθμό, αλλά σε βοηθά να εξωτερικεύσεις και τα συναισθήματά σου. Δυστυχώς, μέχρι τότε ένιωθα και βίωνα πολλά, τα οποία φοβόμουν να εκφράσω με λόγια. Δεν ήμουν απλώς ένα εσωστρεφές ή ήσυχο παιδί. Ήμουν ένα κλειστό παιδί που μεγάλωσε σε πολύ δύσκολες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Συνεπώς, δεν είχα μάθει πως να εκφράζομαι και να κοινωνικοποιούμαι με αυτοπεποίθηση και ένιωσα ότι πρέπει να αλλάξει αυτό. Η μουσική, μου έδωσε τη χαρά, το παιχνίδι, την τρυφερότητα και το φως που δε βίωσα έντονα ως παιδί, μα πάνω από όλα, με δίδαξε μέσα από τη σκηνική μου παρουσία στις σχολικές, μέχρι τότε εκδηλώσεις, να επικοινωνώ ό,τι νιώθω απέναντι σε πλήθος ανθρώπων, χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια. Η ενασχόληση με την τέχνη για κάποιους ανθρώπους δεν είναι χόμπι. Είναι η μοναδική τους λύτρωση. Αφού η μουσική με λύτρωσε όσο τίποτα άλλο, έγινε μονόδρομος και σε επαγγελματικό επίπεδο. Αργότερα, έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Παρ’όλα αυτά δε συνέχισα τις σπουδές μου εκεί, διότι δυσκολευόμουν να προσαρμοστώ στη ζωή της επαρχίας και δεν ταυτίστηκα ιδιαίτερα και με το πρόγραμμα σπουδών. Σήμερα, σε συνεργασία με διάφορους χώρους που ενδείκνυνται για ζωντανές εμφανίσεις, διοργανώνονται lives στα οποία τραγουδάω και παίζω μουσική επαγγελματικά.

Ποιά είναι τα τρία στοιχεία του εαυτού σου, που θεωρείς ότι προβάλλονται περισσότερο μέσα από τη δουλειά σου; Ο δυναμισμός μου, η τρυφερότητά μου και η ανάγκη μου για ελευθερία της έκφρασης.

Διαβάζοντας λίγα λόγια για σένα, διακρίνεται ότι διαθέτεις γνώσεις ρεπερτορίου σε ποικίλα είδη μουσικής. Μιας και έχεις ενασχοληθεί με πολλά είδη, αξίζει να απαντήσεις στο εξής ερώτημα: Θεωρείς πως υπάρχουν ανώτερα και κατώτερα είδη μουσικής;  Αντικειμενικά, είναι αδιαμφισβήτητο ότι κάποια είδη μουσικής είναι περισσότερο πολύπλοκα απ’ ότι κάποια άλλα. Για παράδειγμα, στην κλασσική μουσική είναι πιθανό να εμπεριέχονται περισσότερα στοιχεία για μουσικολογική ανάλυση από ότι στην ποπ. Κατά την άποψή μου όμως, αυτό δεν είναι κριτήριο για να μειώσει κάποιος την ποπ σαν μουσικό είδος, όπως κάνουν πολλοί συνάδελφοί μου. Παλιότερα το έκανα και εγώ. Πολλοί άνθρωποι του χώρου και όχι μόνο, συνεχίζουν να το κάνουν και είναι στενάχωρο. Είναι μια λανθάνουσα άποψη για την τέχνη γενικότερα, μέσω της οποίας υποδηλώνονται διάφορα κόμπλεξ κατωτερότητας που ενδεχομένως διακρίνουν τα ίδια τα άτομα που έχουν αυτές τις αντιλήψεις. Προσωπικά, συνειδητοποίησα πως η μουσική είναι μία, αλλά με πολλές παραλλαγές. Οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψιν μας όλα τα είδη και όλους τους ακροατές της με τον ίδιο σεβασμό, ανεξάρτητα από την προσωπική μας αισθητική. Είτε είμαστε μουσικοί, είτε όχι, πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στην παρατήρηση της διαφορετικότητας των ειδών.

Ποιοί είναι οι μελλοντικοί σου στόχοι στο χώρο; Φοβάσαι την αποτυχία; Οι στόχοι μου είναι να ασχοληθώ αποκλειστικά με το Stage Performance στη μουσική και να βιοποριστώ από αυτό, να γράψω τη δική μου μουσική και να πραγματοποιήσω τα όνειρα που θεωρώ πως είναι τα πιο αδύνατα για να συμβούν. Πιστεύω πολύ στους στόχους μου. Βέβαια, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, θα ήθελα να αναφέρω το εξής: Οι ψυχικά υγιείς άνθρωποι οφείλουν να εκφράζουν τόσο τις θετικές όσο και τις αρνητικές τους σκέψεις και να αποδέχονται όλες τους τις πλευρές, ώστε να μπορούν να διαχειριστούν τον εαυτό τους, όταν είναι πιο ευάλωτος. Δε θα κρύψω λοιπόν, ότι υπάρχουν στιγμές που φοβάμαι την αποτυχία και όταν αυτή συμβαίνει στεναχωριέμαι, κλαίω και θυμώνω. Ωστόσο, την έχω αποδεχθεί ως κομμάτι της εξέλιξής μου, ως κινητήριο δύναμη και διδαχή για να μάθω τι κάνω λάθος και να ξεκινήσω από την αρχή για να πετύχω την επόμενη φορά. Και έτσι γίνεται τις περισσότερες φορές. Αργά ή γρήγορα, πετυχαίνω. Έτσι έκανα μέχρι τώρα και έτσι θα συνεχίσω να κάνω. Η αυτοπεποίθηση, αναπτύσσεται σε μέγιστο βαθμό, όταν μαθαίνεις να μετατρέπεις την αποτυχία σε επιτυχία. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, όταν διαλέγεις να εργαστείς στο χώρο του θεάματος, γιατί οι προσπάθειές σου δεν επιβραβεύονται με το “καλημέρα”. Για αυτό, όταν έχεις ένα στόχο οφείλεις να στηρίζεις τον εαυτό σου, ακόμα και αν είσαι ο μόνος που το κάνει κάποιες φορές.

Κλείνοντας, ποιο θα ήταν το μήνυμα που θα ήθελες να απευθύνεις στον κόσμο; Μην αφήνετε τα όνειρά σας να χαθούν και κυρίως μην αφήνετε κάποιους “εξυπνάκηδες” να καθορίζουν ποιοι είστε και τι αξίζετε. Οι άνθρωποι που σας περιθωριοποιούν, σας υποβιβάζουν και σας προσβάλλουν, κατά βάθος δεν έχουν ιδέα για τον άνθρωπο που κρίνουν και το χειρότερο, το πιο πιθανό είναι να μην εκτιμούν ούτε τη δική τους υπόσταση. Αυτό, οφείλεται στην χαμηλή συναισθηματική τους νοημοσύνη. Οριοθετήστε τους λοιπόν και μη συγκρίνεστε μαζί τους. Δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο νομίζουν. Αυτό, αποδεικνύεται μετέπειτα στην πορεία της ζωής τους. Ό,τι κάνεις, σου επιστρέφεται. Είτε καλό, είτε κακό. Επενδύστε στον εαυτό σας και σε ό,τι αγαπάτε και θα ανταμειφθείτε. 

*Για να μάθετε περισσότερα για τη δουλειά της Κωνσταντίνας Σούκουρα, ακολουθήστε την στα social media:

Instagram: konstantinasoukoura

Facebook: Konstantina Soukoura

Youtube: Konstantina Soukoura

Φωτογράφος: Γιάννης Πέππας

Βιογραφικό. Η Κωνσταντίνα Σούκουρα είναι μουσικός. Γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου του 2000 στην Αθήνα και κατάγεται από τη Βόρεια Ήπειρο. Ξεκίνησε μαθήματα κλασσικού πιάνου από τα οκτώ της χρόνια, αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Ιλίου και φοίτησε στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ωστόσο, δεν ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές της σπουδές. Σήμερα, δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως πιανίστα, τραγουδίστρια, αλλά και παίζοντας κιθάρα σε lives που λαμβάνουν χώρα κυρίως στην Αθήνα, κατέχοντας γνώσεις ευρέους ρεπερτορίου σε ποικίλα είδη μουσικής. Στη συνέντευξη που μας παραχωρεί, αναφέρεται στην αγάπη της για τη δουλειά της,στις καθοριστικές επιρροές που την οδήγησαν στην επιλογή της μουσικής ως επαγγελματικής σταδιοδρομίας και θέτει με αισιοδοξία και επιμονή τους μελλοντικούς στόχους της στο χώρο.